Boek
Nederlands
Andere formaten
Toegankelijke formaten:

We gaan niet naar de hel vannacht : een jeugd in Afrika

Alexandra Fuller (auteur), Inge De Heer (vertaler), Johannes Jonkers (vertaler)
Een blanke, volwassen vrouw kijkt terug op haar jeugd als kind van Britse kolonisten in Rhodesie͏̈, Malawi en Zambia in de periode 1970-1990.
Titel
We gaan niet naar de hel vannacht : een jeugd in Afrika
Auteur
Alexandra Fuller
Vertaler
Inge De Heer Johannes Jonkers
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Don't let's go to the dogs tonight : an African childhood
Editie
3
Uitgever
Amsterdam: Cargo, 2003 | Andere uitgaves
350 p. : ill.
ISBN
9789023411321 (paperback)

Andere formaten:

Toegankelijke formaten:

Andere talen:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 39 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

We gaan niet naar de hel vannacht is het debuut van Alexandra Fuller. Zij schetst in het boek haar kinder- en jeugdjaren in het toenmalige Zuid-Rhodesië, Malawi en Zambia, tijdens de jaren '70 en '80. Tijdens die periode woedde er in Zuid-Rhodesië, het huidige Zimbabwe, een bloedige burgeroorlog. De kleine Alexandra, door iedereen 'Bobo' genoemd, ziet hoe haar ouders met de andere blanken vechten om hun boerderij te behouden. Haar vader moet dikwijls de hort op, nu eens om de vechten, dan weer om vee bijeen te drijven in een of andere uithoek van de boerderij. De Fullers verliezen drie kinderen. Enkel Alexandra en haar oudere zus Vanessa blijven in leven. Het gezin is door dat verlies zwaar getekend. Vooral de verdrinkingsdood van de kleine Olivia maakt diepe indruk op Alexandra. Natuurlijk lijdt moeder Nicola het ergst onder deze emotionele mokerslagen. Om haar steeds opnieuw de kop op stekende depressies de baas te blijven zoekt zij soelaas in de alcohol. Alexandra bekijkt di…Lees verder
Een blanke volwassen vrouw kijkt terug op haar turbulente jeugd in Rhodesië, Malawi en Zambia, 1970-1990. Haar Britse ouders hebben een boerderij, eerst in Zuid-Rhodesië, die na de machtsovername door Mugabe in 1980 moest worden geveild, dan kort in Malawi en tenslotte vanaf 1983 in Zambia. Als de zwarte bevolking zich steeds meer gaat keren tegen de Britse kolonisten, voelt haar vader zich verplicht met de Britten mee te vechten. Haar moeder, een houtsnijder die 3 van haar 5 kinderen al heel jong verloor, raakt daardoor aan de drank, zodat Bobo en haar zusje veel aan hun lot worden overgelaten. Fuller (1969) die nu in de VS woont, schrijft sober, met humor en een grote opmerkingsgave indringend over haar wel heel turbulente jeugd. Ze kan zich uitstekend inleven in het meisje dat ze was, goed de sfeer van het veranderende Afrika oproepen en overtuigend duidelijk maken waarom ze zich ondanks alles zo verbonden voelt met Afrika. Ieder hoofdstuk opent met een zwartwitfotootje van relevan…Lees verder

Suggesties