Allard Schröder (1946), bekend als schrijver van romans, korte verhalen en essays, heeft na zijn in 2011 goed ontvangen debuutdichtbundel 'Het meisje met de afstandsbediening', met 'Lichtvang' zijn tweede dichtbundel geschreven. In lyrische en soms romantische poëzie probeert Schroeder tevergeefs de tijd en gevoelens te vangen. Er sijpelt onbehagen tussen de regels door, een onbestemd verlangen. Naar vroeger? Naar een bepaald moment in de tijd? Of is het het romantische "Tot ik ineens die blik ontmoet en reddeloos in de diepte van vreemde ogen val". Voor de geoefende poëzieliefhebber.

Wie denk dat poëzie voor de geboren romanschrijver Allard Schröder (1946) slechts bijzaak is, zit ernaast. Lichtvang is pas zijn tweede bundel, maar die vertegenwoordigt toch de kern van zijn oeuvre: een verheerlijking van de lichtheid van het bestaan en een romantisch verlangen naar schoonheid. Geen zaken waar je hedendaagse dichters mee wakker schudt, maar dat is ook Schröders oogmerk niet. Hij is meer bezig met tijdloze zaken.

In zijn taal bestaan woorden als 'queeste', 'spleen', ja zelfs 'eenhoorn' nog. Hij schaamt zich er niet voor om in een soort volwassen sprookjeswereld te leven, waarin dingen nog magisch zijn als in zijn kindertijd. En hij bespeurt die geheimen altijd en overal, ook op de minst uitgesproken momenten. Op een willekeurige dag in het gedicht '6 VII 2021 11.00' evengoed als op een oud-Romeinse grafzuil, waarachter hij het opgewekte leven van de gestorvene bevroedt.

Het moet een gelukzalig gevoel zijn om zo te kunnen leven in een wereld die misschien weinig tot niets voorstelt, maar die toch een hoop licht geeft. Enerzijds heeft hij het over 'mijn Nederlandse ziel, lief prul, verflenst geboren'. Anderzijds constateert hij:

En dan ik, breed levend in een oceaan van ongeest, alles houdt van mij: Head & Shoulders-shampoo, Coca-Cola, Albert Heijn, Nivea, de levenslange polis van Achmea

Ook de meest illusieloze feiten en gebeurtenissen krijgen zijn heidense geloof in een licht bestaan er niet onder. Zelfs de dood niet, die hij in het laatste gedicht van de bundel onder ogen komt, maar begroet met 'mooi einde'.

Dit is poëzie die ongevoelig is voor engagement, voor maatschappelijke boodschappen, maar waarin lucht wordt gegeven aan een gevoel van welbevinden, van de mooie kanten van alles, van beheerste euforie.

In zekere zin ontpopt Schröder zich als een nieuwe lichtdrager, al doet zijn klassiek-romantische poëzie in het geheel niet denken aan die van die andere beroemde lichtdrager Lucebert. Zeker, deze gedichten hebben iets conservatiefs in de zin dat ze dingen willen bewaren. Maar toch wijzen ze, in weerwil van alles, vooruit naar iets moois: 'Alles wordt nieuw, overal straalt groot licht en zingt het weer, want de goden zijn teruggekomen.'

Je moet het maar durven, zo'n schaamteloos vertrouwen in het bestaan. En al zal het Schröder worst zijn wat de buitenwereld ervan denkt, zijn paganistische poëzie is een voorbeeld van een ideale wereld in de donkerste tijden.