Dit klassiek geworden essay dateert uit het einde van de vorige eeuw, de nadagen van de burgeroorlog in Joegoslavië en van de genocide in Ruanda. Het is geschreven vanuit de ervaringen van de auteur (1949) in zijn geboorteland Libanon, waar de maatschappij cultureel en institutioneel is opgedeeld in streng van elkaar gescheiden religieuze groepen. Dat ‘tribalisme’ ziet Maalouf in het Westen groeien. En het zet hem aan het denken over de betekenis van identiteit en diversiteit. Identiteit is volgens hem het individuele resultaat van tal van achtergronden, invloeden en groepen waartoe een mens behoort. Waar het mis gaat, is als mensen één aspect van de individuele identiteiten in hun gemeenschap als uitgangspunt nemen voor een tribale identiteitspolitiek. Vanuit een humanistische filosofie op culturele diversiteit reflecteert Maalouf in algemene zin op de grote trends van de huidige tijd. Voor een beter begrip daarvan zijn deze vlot leesbare beschouwingen absoluut de moeite waard voor een breed publiek, ook na twintig jaar.