Een anonieme verteller gaat in een dystopische ijswereld op zoek naar een ongrijpbaar meisje. Het verhaal wordt bijna hallucinerend verteld, wat het soms wat warrig kan maken. De verteller moet het meisje bevrijden van een landvoogd, een tiran die het meisje niet wil delen of loslaten. Dat zorgt voor onvoorstelbare situaties op ijzige vlaktes en moeilijke keuzes. Het verhaal is nergens mee te vergelijken en ondanks de rare keuzes van de verteller ben je aan het eind toch benieuwd of de verteller samen met het meisje zal eindigen. De lezer kan zelf beslissen of de ijzige vlaktes, de verwoeste steden en het meisje en de tiran metaforen zijn en waar deze metaforen voor staan. In het nawoord waagt Auke Hulst een poging de metaforen te ontleden. Debuut van de auteur (1901-1968) die hiermee in 1967 doorbrak, maar een jaar later overleed. Een van de vier* door L.J. Veen Klassiek opnieuw uitgebrachte dystopische klassiekers gekozen door en met een toelichting van Auke Hulst.