In haar zesde gedichtenbundel ‘Nanopaarden megasteden’ kijkt Annemarie Estor op haar manier naar het bestaan en naar de wereld om haar heen. Haar (eeuwigdurende?) zoektocht leidt naar een verzameling gedichten; een aantal lijkt bedoeld te zijn om lang over na te denken, een aantal lijkt op stukjes proza die haar werk zeer toegankelijk maakt, zonder afbreuk te doen aan de literaire waarde. Immers, elk gedicht heeft een bedoeling en vraagt om medeleven, bijvoorbeeld het gedicht ‘Leichte Kavallerie’ (passage): ‘De smeltsneeuw regent je tegen / en tovert de straat om tot een kanaal vol inkt’. De vondsten van de dichter worden op een unieke manier in beeld gebracht; Estor ontziet zichzelf niet en elk gedicht behelst een poëtische verklaring. Vooral de diepte in het werk maakt wél dat het hier gaat om een verzameling ‘verzen’ die zich richt op gevorderde poëzielezers en – liefhebbers. Desalniettemin blijft ‘Nanopaarden megasteden’ een belangrijke toevoeging aan het werk (en de carrière) van Estor; de verzamelaar van literaire hoogtepunten mag dit werk niet missen.