Na het beëindigen van Maus was Art Spiegelman het harde striplabeur even beu en werd hij, een voormalige underground comix auteur, tot zijn eigen ongeloof medewerker van het oude en respectabele magazine 'The New Yorker', van 1993 tot 2002. Hij stond er in voor covers, illustraties en enkele strippagina's. Het beste daarvan verzamelt hij in dit klassevol uitgegeven boek, aangevuld met afgekeurde prenten, voorbereidende schetsen en varianten. Spiegelman becommentarieert uitgebreid en licht ironisch zijn beweegredenen, stijlkeuzes en strijd met de streng censurerende redactie om deze prenten gepubliceerd te krijgen. Het einde van zijn moeizame werk voor 'The New Yorker' werd versneld door de vrijheid die hij kreeg van 'Die Zeit' voor het maken van de grote stripplaten die zouden resulteren in het complexe en veel scherpere In de schaduw van geen torens (zie De Leeswolf 2004, p. 650).

Er zijn niet alleen zijn voorstellen voor covers en illustraties die afgewezen werden door de hoofdredacteuren Tina Brown en David Remnick, maar ook vele gepubliceerde prenten die felle reacties bij het lezerspubliek opriepen en zelfs resulteerden in opzeggingen van abonnementen, uitgebreide mediahetzes en een politiebetoging aan de redactiedeuren. De paashaas als een Christus gekruisigd aan een belastingsformulier, een pijl van Cupido door de billen van twee verliefden heen, een chassidische jood die een zwarte vrouw kust, een kerstman die plast tegen een muur met een affiche 'Don't forget the homeless'... Het zijn eigenlijk allemaal vrij brave prenten, maar wanneer Spiegelman de in de VS gevoelige domeinen van seks, ras, religie en politie betreedt, is de controverse niet ver af.

Wat het sterkst naar voren komt in deze publicatie is het denkwerk dat Spiegelman in zijn prenten stopt. Hij is niet de cartoonist die de waan van de dag op de hak neemt in een snelle schets, maar de illustrator die de kern van een maatschappelijke beweging weet te vatten in een weloverwogen en veelzeggend beeld dat vaak de grenzen van tijd en ruimte (de actuele politieke toestand in de VS) overstijgt. Daarbij wendt hij verschillende technieken en stijlen aan, en refereert hij heel vaak naar vroegere beelden en tekenaars van 'The New Yorker' en de beeldcultuur in het algemeen. Het bewijst opnieuw dat Spiegelman, ondanks het feit dat hij zichzelf maar een onhandige tekenaar vindt, een meester in de visuele communicatie is. [Chris Bulcaen]

Art Spiegelman werd beroemd dankzij de grafische roman 'Maus' (1986). Hij ontving hiervoor de prestigieuze Pulitzerprijs. In de jaren tachtig werd hij gevraagd door de redactie van The New Yorker, om omslagen te ontwerpen voor hun tijdschrift. Doel was om een jonger en ander publiek aan te boren en het magazine meer bekendheid te geven. Dit is zonder meer bereikt, want de omslagen van Spiegelman waren nogal controversieel. De tekenaar doet geen water bij de wijn wanneer hij een omslag creëert. Deze bloemlezing geeft een kijkje in de keuken van een kunstenaar die zichzelf geen grenzen oplegt. Een prachtig vormgegeven bundel, waarbij de lezer gedegen informatie krijgt over de ontwerpen en het wel of niet plaatsen van een illustratie. Het overzicht geeft een scherp beeld van een van Amerika's meest talentvolle illustratoren. De drukfout in de flaptekst met betrekking tot Spiegelmans geboortedatum is jammer (1978 in plaats van 1948), maar heeft verder geen invloed op de inhoud van dit voortreffelijke boek.