Boek
Nederlands
Andere formaten
Toegankelijke formaten:
Een dochter die in haar jeugd verwaarloosd werd, zet het dertig jaar later betaald wanneer haar dementerende moeder afhankelijk wordt.
Titel
Verbrande suiker
Auteur
Avni Doshi 1982-
Vertaler
Luud Dorresteijn Maaike Harkink
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Burnt sugar
Uitgever
Haarlem: Xander, 2021
303 p.
ISBN
9789401613842 (paperback)

Andere formaten:

Toegankelijke formaten:

Andere talen:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 250 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Een moeder raakt volledig in de ban van goeroe Bhagwan

'Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik nooit plezier heb beleefd aan de ellende van mijn moeder.' Aldus de snijdende beginzin van Burnt Sugar, de debuutroman waarmee de Amerikaanse auteur Avni Doshi (39) vorig jaar de shortlist van de Booker Prize haalde. Het boek is nu in het Nederlands verschenen als Verbrande suiker.

Aan het woord is Antara, een vrouw die haar dementerende moeder Tara in huis heeft genomen. Een moeder met wie ze bepaald geen soepele relatie heeft. De roman speelt in de Indiase stad Pune, die we vroeger kenden onder de naam Poona, en waar zich in de jaren tachtig de ashram van goeroe Bhagwan Shree Rajneesh bevond. In die jaren was Tara een jonge moeder. Ze raakte geheel in de ban van Bhagwan, trad toe tot zijn gezelschap van bewonderaars en verwaarloosde haar dochtertje Antara. Inmiddels zijn de machtsverhoudingen omgedraaid. Doshi brengt de moeizame en complexe moeder-dochterrelatie knap en met passend venijn tot leven in hoofdstukken die afwisselend in …Lees verder

Avni Doshi - Verbrande suiker

★★★★☆

Een vlijmscherp maar onverwacht geestig debuut over een dementerende moeder die vroeger de hedonistische flierefluiter uithing - ze vervoegde onder andere een Indiase sekte - en daarbij nauwelijks omkeek naar haar dochter, tenzij om haar te straffen. De dochter, tevens protagonist, wordt dan geconfronteerd met het feit dat haar moeder zich niets meer herinnert van haar vroegere wreedheid. Wanneer oude vrienden of familieleden op bezoek komen, zien ze enkel een hulpeloze, frêle vrouw. Doshi schuwt de moeilijke kwesties niet: de hoofdfiguur bekent plezier te beleven aan het lijden van haar moeder. Gelukkig laat ze de morele vragen die daarmee gepaard gaan volledig open, en mag de lezer zélf oordelen. Doshi peilt naar de limieten van het menselijk vermogen tot empathie, stelt het louterend effect van vergiffenis ter discussie en onderzoekt de mentale wrijving tussen haat en medelijden. Dat leidt haar door de donkerste kronkels van het menselijk brein, waarbij…Lees verder

Antara wordt als zuigeling meegenomen naar een ashram in Poona (India), waar haar moeder Tara een van de geliefden wordt van een goeroe. Dertig jaar later is de liefdeloze moeder-dochterrelatie omgedraaid. Was haar moeder op zoek naar zichzelf of handelde ze zuiver uit egoïsme? De dochter hoopt op inzicht en schuldgevoel, maar de moeder is door dementie onbereikbaar voor verwijten. De feitelijke weergave van taboeonderwerpen die doorgaans omzichtig aan de orde komen, is de grote meerwaarde van dit boek. Geen moment wordt er gedweept met Indiase gewoonten en gedrag. Een en ander wordt haarfijn gefileerd tot meedogenloze observatie. Helder en leesbaar geschreven, is de nominatie voor de shortlist voor de Booker Prize 2020 geheel op z’n plaats. Debuutroman van de auteur (New Jersey,1982).

Absolutely Fabulous, maar dan in India

Avni Doshi tekent de gemankeerde relatie tussen moeder en dochter fascinerend en met veel charme.

'Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik nooit plezier heb beleefd aan de ellende van mijn moeder." In Verbrande suiker, vorig jaar genomineerd voor de Booker Prize, valt de debuterende Avni Doshi met de deur in huis. "Als kind leed ik door haar toedoen en alle pijn die zij daarna doormaakte kwam me voor als een soort terugbetaling."

Veel plezier is dochter Antara, een kunstenares, niet meer vergund. Wilde ze haar moeder vroeger nog weleens 'onder het genot van een kopje thee' herinneren aan haar wreedheid, nu heeft dat geen zin meer: moeder Tara is dementerend. En mocht ze toch een poging wagen, dan zijn er anderen die Antara tegenhouden. "Zo is het wel genoeg. Ze weet het niet meer, het arme mens."

Taugébonen op kleur

De roman begint breed en schetsmatig. Er is iets met een afwezige vader, een ashram, Sai Baba, een zwerversbestaan, nonnen op een kostschool, Nana en Nani (opa en oma) - maar wat ma nou precies te verwijten valt? Aanvankelijk focust Doshi …Lees verder