Beer heeft geen vrienden en die wil hij ook niet. Wat hij wel heeft, is een hoge hoed die hij opzet als hij gaat wandelen. Op een dag pikt een specht een gaatje in zijn hoed en neemt er zijn intrek in. ‘Hou op! roept Beer. Maar hij kan de vogels niet tegenhouden.’ Dan gebeurt er iets vreemds: de hoed groeit en er komen steeds meer vogels in wonen. Beer raakt aan zijn gevederde gezelschap gehecht. Wanneer de herfst de vogels naar warme oorden drijft, blijft Beer verlaten achter. In de lente, na de winterslaap, is de specht er weer. De hoge hoed is ondertussen uitgegroeid tot een frisgroene boom waarin een heleboel vogels nestelen. 
Ayano Imai zet in De wonderlijke hoed van Beer een bevreemde wereld neer waarin menselijke elementen en pure natuur ongewoon in elkaar opgaan. 
Bij de prent van de spiegelkamer bijvoorbeeld, kijkt de lezer vanuit de hoogte in een kamer waarvan de vloer uit gras en onkruid bestaat, waarin een vlinder fladdert en de muren geen plafond dragen. Er hangt een enorme spiegel waarin, achter het spiegelbeeld van Beer, een grote grasvlakte wordt gesuggereerd. Met doordacht gebruik van perspectief en onconventionele elementen schept Imai liefelijke, surrealistische beelden. Ze gebruikt zachte kleuren en zet fijn uitgetekende details op het blad. Deze broze prenten stralen mystiek uit, iets vreemds dat niet hoeft worden begrepen. Bij deze beeldpoëzie volstaat genieten. 
De ambiguïteit van de prenten trekt Imai in haar personages door. Tussen de mensen en dieren die als dieren leven, is Beer het enige antropomorfe personage, dat bovendien ongekleed rondloopt (op zijn hoed na). 
Joukje Akveld, die de Engelse tekst vertaalde, bleef dicht bij de oorspronkelijke betekenis, maar plaatste de tekst in de tegenwoordige tijd. Hierdoor komt het verhaal dichter bij de belevingstijd van de lezer, maar boet het in aan onbestemdheid in de tijd, een belangrijke eigenschap van een sprookje. Bovendien bestrijkt de vertelde tijd vier seizoenen en voelt het gebruik van de tegenwoordige tijd over deze tijdspanne erg direct aan. 
Ayano Imai deelt de gebeurtenissen en de gedachten van de Beer in een sobere vertelstijl aan de lezer mee. De zinnen zijn allerminst poëtisch, maar de vele open plekken maken het verhaal delicaat. De laatste zin verrast dan ook. Haaks op de vertelstijl eindigt het boek met een statement. ‘Ja, zegt hij (Beer) zachtjes tegen zichzelf, samen is toch fijner dan alleen.’ De lezer zal filosoferend tussen de leegten laveren en met deze laatste zin thuiskomen, of hij zal verdwaald achterblijven.
[Gerda Tersago]

Beer vindt het prima om alleen te zijn, maar stiekem is hij wel een beetje eenzaam. Daarin komt verandering als een specht ongevraagd besluit een nest te maken in zijn hoed. En daar blijft het niet bij, want steeds meer vogels volgen zijn voorbeeld en de hoed van Beer groeit hoger en hoger om ze allemaal te herbergen. De illustraties in dit prachtige - opvallend smalle en hoge - prentenboek creëren een wonderlijke wereld waarin elementen op een surrealistische manier met elkaar worden gecombineerd. De hoed van Beer groeit uiteindelijk uit tot een boom en ook het huis van Beer heeft plantaardige eigenschappen: de vloer is een grastapijt waarop paddenstoelen en onkruid groeien en uit de tafel schiet een boompje omhoog. Een prentenboek dat tot de verbeelding spreekt met paginagrote prenten in zachte, subtiele tinten waaronder veel lichtbruin. Het verhaal is eenvoudig en hartverwarmend. Hoewel Beer zich aanvankelijk tegen de invasie van vogels verzet, ontdekt hij al snel dat 'dat gefluit boven zijn hoofd' best gezellig is. Zo gezellig dat hij ze niet meer kan missen. Vanaf ca. 5 jaar.

Beer woont helemaal op zijn eentje en de mensen zijn een beetje bang van hem. Beer vindt het niet erg om alleen te zijn. Zo bemoeit niemand zich met hem, alhoewel hij zich wel eenzaam voelt. Hij heeft geen vrienden en wil er ook geen. Hij heeft wel een mooie hoed en daar is Beer zeer fier op. Wanneer Beer op een dag een dutje doet, komt er een specht die er een gat in de hoed hakt en er zijn nest in maakt. Beer wil niemand in zijn hoed maar het is al te laat. De specht vertelt aan zijn vrienden dat hij een fijn nieuw huis heeft gevonden en hij maakt nog meerdere gaten in de hoed zodat andere vogels er ook hun toevlucht in kunnen zoeken. Stilaan begint de hoed zelfs te groeien en Beer vindt het wel gezellig met al dat gefluit boven zijn hoofd. Ineens is hij niet meer alleen.
Heel mooi prentenboek met prachtige, eigentijdse illustraties vol details die de gevoelens van Beer accentueren. Verder is er weinig tekst in een aangenaam lettertype. Je ziet en voelt Beer gewoon openbloeien door de aanwezigheid van de vogels.