Mie, het kleine konijn, speelt vandaag een woeste piraat. Mama probeert haar energie te temperen door haar te laten knutselen, maar dat duurt niet lang. Mie is heel vindingrijk en knutselt een verrekijker in elkaar van wc-rolletjes. Samen met haar vrienden bouwt ze een veel te gek piratenschip, tot een hevig onweer een einde maakt aan hun vertier. Maar Mie weet van geen ophouden, ze naait ooglapjes voor haar vrienden en begint een schatkist te timmeren. Opnieuw vinden mama en papa dat het iets rustiger kan en mag ze even computeren met haar vrienden. Ze nodigen haar uit om in het bos te gaan spelen die avond, maar er is een probleem: Mie ziet niets in het donker. Mama en papa zoeken een oplossing, tot vader Vleermuis haar die avond een nachtkijker schenkt. Daardoor krijgt ze nachtogen en ziet ze zo goed als overdag. Ze is helemaal klaar voor het nachtspel in het bos.

Dit educatief prentenboek leert kleuters en jonge kinderen meer over infraroodcamera's en -kijkers. Het zijn vooral de energieke illustraties van Jan De Kinder die het boek zijn ritme meegeven. Kinderen leren op een speelse manier hoe Mie beter kan zien in het donker, maar het verhaal wringt zich in enkele moeilijke bochten op weg naar de wetenschappelijke ontknoping. Konijnen staan bekend als nachtdieren door hun goed zicht, maar de papa van Mie ontkent dat. Het is dan ook Papa vleermuis die Mie een nachtkijker schenkt, terwijl vleermuizen net geen nood hebben aan nachtkijkers. Dat alles buiten beschouwing gelaten zorgt Mie voor een wervelwind aan ideëen voor regenachtige dagen, en leren kinderen tevens dat niet alle konijntjes goed kunnen zien in het donker. [Kathy De Wit]

Grappig prentenboek over het konijntje Mie, dat graag stoer wil zijn. Ze speelt met haar vriendjes een stoere piraat, en is bijvoorbeeld niet bang voor onweer. Ze blijkt echter wel bang te zijn in het donker, waardoor ze niet durft mee te spelen in een nachtspel. Maar de vader van vriendje Vleermuis zorgt voor een speciale bril, waarmee ze net als nachtdieren in het donker kan kijken. De illustraties zijn veelal met aardekleuren ingekleurde tekeningen met een collageaccent, die van grootte verschillen tussen een halve pagina tot twee naast elkaar liggende pagina’s. Op de laatste twee pagina’s wordt informatie gegeven over infraroodcamera’s, voorzien van enkele foto’s. Ergens halverwege het verhaal staat opeens de zin: "Wardje drukt zijn poten tegen zijn oren." Wie Wardje is, wordt nergens in het verhaal duidelijk, want verder komt hij niet meer voor. Het is de hoofdpersoon uit een eerder deel in de reeks ‘technologie en zintuigen’, maar er wordt niet naar verwezen. Het taalgebruik is niet steeds op kleuters gericht, b.v. "Wat een moordschuit!" Vanaf ca. 4 jaar.