In How To Be a Woman zet Caitlin Moran haar eigen lijf, leven en gedachtestroom ongenadig onder het weinig flatterende licht van een tl-lamp. Van prille puber tot 35-jarige vrouw laat ze zichzelf opgroeien. (Dagboek)terugblikken gaan hand in hand met de nodige zelfrelativerende, ironische, lichtvoetig humoristisch, maar – in een diepere laag – moraliserende ‘zo moet het dus niet, maar doen we het allemaal’-commentaar. Met tussentitels zoals ‘Ik begin te bloeden’, ‘Ik word harig’, ‘Ik weet niet hoe ik mijn borsten moet noemen’, ‘Ik ben dik’, ‘Ik ervaar enig seksisme’ of ‘Abortus’ gaat ze geen onderwerp uit de weg. Betutteling is verre van Morans stijl. Toch schrikt ze er niet voor terug haar lezers elke paar bladzijden enkele eigenzinnige levenswijsheden mee te geven, niet zelden onder het mom van ‘dit heb ik met de nodige blutsen en builen geleerd’-lijstjes.
Die (on)genadige analyse van het vrouw-zijn verloopt met een onnavolgbare (Britse) wittiness, maar ook met verblindende eerlijkheid en openheid. Eigenschappen waarmee echte columnisten zich onderscheiden van de middenmoot. Toch ontpopt Moran zich, haar stekelig-directe stijl verwevend met heerlijk literaire beschrijvingen, tot meer dan een ‘columniste die eens een boek schrijft’. Zo weet ze haar 48 uren durende bevalling zo zintuiglijk te beschrijven dat zelfs een medemens zonder baarmoeder of de minste levenservaring de withete waanzin door zijn lijf weet trekken. Om het geheel even later te relativeren. ‘Tegen de tijd dat er een man met reusachtige handen op je af komt met een verlostang zo groot als een BBQ-tang, denk je: perspectief. Jazeker, ja, ik heb nu perspectief. Het lijkt me stug dat ik ooit nog kwaad word als verzekeraar Norwich Union nog eens zijn naam verandert in “Aviva”.’
De typisch Britse stijl en humor maken het boek moeilijk te vatten in de verpakking van een andere taal. Toch slaagt vertaalster Petra C. van der Eerden er wonderwel in voldoende van de eigenzinnigheid te behouden in een aan het Nederlandstalige publiek aangepaste taal en context. ‘Ik ben een feministe’. Moran schreeuwt het – soms letterlijk boven op een stoel, soms met minder woorden – driehonderd pagina’s lang uit. Is dat feminisme in haar tienerjaren nog een ongecontroleerd, schreeuwerig en ‘kijk naar mij’-ding, dan evolueert het met de jaren en hoofdstukken tot een alledaagse, praktische, haast huis-tuin-boom-versie voor de doorsnee vrouw (én man). Het sarcasme en de ironie die de 35-jarige ik-verteller daarbij tentoonspreidt tegenover zichzelf, evolueert mee. Het geapolitiseerde, van angels en manifeste slogans ontdane feminisme is er uiteindelijk een van de common sense waar we met z’n allen al te vaak bijziend voor blijven. Vaker dan de man krijgt ‘de vrouw’ daarbij een schop onder de kont voor het niet doorzien van de waan van hoge hakken, de zelf opgelegde dadenstroom, of de makke onderwerping aan geprojecteerd of nog steeds bestaand seksisme. Je hoeft geen manifeste feminist(e) te zijn om dit boek te smaken dat met een onnavolgbare taal en stijl vrouwen aanport gewoon te zijn wie ze willen.
[Renée Moernaut]

In dit spraakmakende, bekroonde boek beschrijft de Britse auteur en journaliste Caitlin Moran hoe ze van een onzekere 13-jarige uitgroeide tot een feministe. Ze maakt daarbij van feminisme een tastbaar, concreet begrip, iets alledaags bijna wat vrouwen én mannen aangaat. Anders dan de meeste boeken over sekseongelijkheid en de positie van vrouwen zijn het hier niet zozeer de maatschappelijke kwesties, zoals ongelijke beloning, waar de aandacht naar uitgaat. Moran vertelt niet in de eerste plaats een politiek geëngageerd verhaal, maar blijft dicht bij de dagelijkse werkelijkheid. Daarmee gaat het boek vooral over de cultuur waarin vrouwen zich bewegen en over de invloed daarvan op hun lijf en leven. Onderwerpen als puberteit, uiterlijk, verliefdheid, huwelijk, moederschap, rolmodellen, seksisme en feminisme worden op een zeer persoonlijke manier aan een persoonlijke, humorvolle analyse onderworpen. Een origineel , verfrissend en vooral grappig boek voor een breed publiek van vrouwen en mannen die open staan voor een relativerende en hilarische kijk op vrouwenkwesties.