Boek
Nederlands
Andere formaten
Toegankelijke formaten:

De bloemen van het kwaad

Charles Baudelaire (auteur), Petrus Hoosemans (vertaler)


Charles Baudelaire (1821-1867) is het stralende middelpunt van de negentiende-eeuwse poëzie. In zijn roemruchte Fleurs du mal paart hij de vormvastheid van het classicisme aan de thema's van de zwarte romantiek en heeft hij de bron geslagen voor latere stromingen als decadentisme, symbolisme en modernisme.

De bloemen van het kwaad markeert tevens de overgang van de romantisc
Titel
De bloemen van het kwaad / Charles Baudelaire ; vert. Petrus Hoosemans
Auteur
Charles Baudelaire
Vertaler
Petrus Hoosemans
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Les fleurs du mal
Editie
2de, gereinigde dr.
Uitgever
Groningen: Historische Uitgeverij, 1997 | Andere uitgaves
192 p.
ISBN
90-6554-252-3

Andere formaten:

Toegankelijke formaten:

Andere talen:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 34 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Alles voor zijn moeder en de pen

Charles Baudelaire had, zacht gezegd, een moeizame relatie met zijn moeder. Bij zijn 200ste geboortedag vertaalde Kiki Coumans voor het eerst een ruime selectie uit zijn brieven, met glansrijk resultaat. Ook twee vertalingen van zijn poëzie zijn zeer de moeite waard.

Grote, mannelijke dichters lopen haast altijd aan de leiband van hun moeder. Wat ze ook doen om die af te leggen, hoe ze ook proberen te vluchten, ze zullen door de wereld gaan als een hond aan een lange lijn, schrijft Milan Kundera in het nog immer geweldige Het leven is elders. Er zijn er heel wat geweest die het hebben geprobeerd. Aan de lange lijst met lyrici die aanvangt met Hölderlin, Poesjkin, Shelley en Lermontov, en die via De Nerval, Wilde, Rimbaud, Jessenin, Blok, naar Rilke en Trakl voert, voegt de Tsjechische auteur ook Charles Baudelaire toe. En niet zonder reden. Dan ben je 40, schrijft Kundera met de Franse dichter in gedachten, en nog altijd bang voor je moeder!

Lees verder

Schoonheid ontlenen aan kwaad, dat is de grondgedachte van deze beruchtste aller dichtbundels. Een monument, niet alleen van de Franse poëzie, maar van de gehele wereldliteratuur. Het werk mag niet als immoreel worden beschouwd en het satanisme, het dandyisme, de ennui, het spleen en de hypochondrie die hier ruimschoots tentoongespreid worden, zijn alleen maar uitingen van een man voor wie het leven een schijnvertoning is, waarin het spel en de maskerade belangrijker zijn dan de zgn. werkelijkheid. Het leven zelf is een kwaal waarvan men niet genezen kan; daartegenover staat de dood.
De vertaling is een titanenwerk, Baudelaires Frans is bovendien hyperromantisch, dikwijls op het pathetische af. Zulk taalgebruik vindt wellicht in het 19de-eeuwse Nederlands, maar amper nog in ons huidige idioom een tegenhanger. Reken daarbij de versvoeten, de rijmdwang en een beeldspraak die teruggrijpt naar de klassieke cultuur -- waarmee we hoe langer hoe minder vertrouwd zijn -- en men begrijpt h…Lees verder
Baudelaire (1821-1867) staat - met in zijn kielzog Lautréamont en Rimbaud - te boek als de grote vernieuwer van de poëtische taal. 'Les fleurs du mal' (1857) - de dichter is zich bewust van zijn ongelukkige situatie en zoekt troost en redding - zijn intrigerend en roepen herkenning op. De integrale vertaling van Peter Verstegen beantwoordt aan een drietal behoeften: het savoureren van de gedichten in het Nederlands, de vergelijking met het Franse origineel op de linkerpagina (en dus nadere appreciatie van de vertaling) en de verdieping van het gelezene door de toegevoegde commentaren en verantwoording van de vertaler. Wie nog verder wil gaan, leze o.a. de bundel onder redactie van Maarten van Buuren 'Jullie gaven mij modder, ik heb er goud van gemaakt; over Charles Baudelaire', waarin dichter en werk vanuit diverse invalshoeken worden benaderd. De imposante prestatie van Verstegen verdient lof en bewondering. De derde druk was licht herzien; deze vijfde is ongewijzigd.

Les fleurs du mal van Charles Baudelaire

Baudelaire, de archetypische ‘vervloekte dichter', de kunstminnende bohemien, verdrinkend in absint en schulden. Een figuur die tot de verbeelding spreekt, rockster avant la lettre.

Zijn bekendste bundel, De bloemen van het kwaad, getuigt van groot vakmanschap. In zijn tijd een schandaalwerk, dat veel kritiek kreeg van de goegemeente (niet in het minst van de kerk), met heel wat censuur tot gevolg. Waarom dan wel? Baudelaire had een voorliefde voor het morbide, en had veel vroeger dan de Stones sympathie voor de duivel. Gedurfd, maar... van modder maakte hij goud. “Tu m’as donné ta boue et j’en ai fait de l’or”.

Ja, er ligt immers veel schoonheid in het lelijke, en vergoelijkend knikt de dichter in de richting van de verstotenen. Elk gedicht is een ziekelijke bloem, wachtend op een minnaar.

Over Charles Baudelaire

Charles Pierre Baudelaire (Parijs, 9 april 1821 – aldaar, 31 augustus 1867) was een Frans dichter en kunstcriticus. Zijn bekendste dichtbundel is Les Fleurs du mal.

Biografie

Baudelaire werd geboren als zoon van Joseph-François Baudelaire (1759-1827), een uitgetreden priester en een ontwikkeld man, die warmliep voor de ideeën van de Verlichting en een liefhebber was van schilderkunst. Hij overleed toen Charles vijf jaar oud was. Zijn moeder Caroline was vierendertig jaar jonger dan zijn vader. Toen Baudelaire zeven was hertrouwde zijn moeder met een bataljonscommandant, generaal Jacques Aupick (1789-1871). Al snel groeide er wederzijds onbegrip tussen stiefvader en stiefzoon. In 1836 werd Charles ingeschreven in het Parijse Lycée Louis-le-Grand, waar hij in 1839, om een kleinigheid tijdens de filosofieles vanaf werd gestuurd. Daarna ging hij het leven leiden van een bohemien met talrijke vriendinnen, en stak zich diep in …Lees verder op Wikipedia