Ik zag een kikker KWAAK. Hij prikte met zijn vinger in een taart. Die vinger stak hij in zijn bek. Lekker! Hij nam stiekem een stuk van de taart ... Hij was een pikkende likkende prikkende kikker. 

Dit prentenboek leest als een rap door de herhalingen van wat de kikker telkens doet, namelijk taart eten. Op het einde van het boek heb je een heel lang swingend gedicht over een wat rare kikker. De illustraties in het boek zijn heel apart. Grote rozige taarten en een grote groene kikker die her en der, van de van de ene naar de andere taart springt en erin bijt. Soms loopt er ook iemand door het verhaal maar die zie je maar voor de helft. Er zit veel ritme in de taal, maar soms klinkt ze toch een beetje stroef en wat geforceerd om toch maar de juiste kadans te vinden. Dit verhaal mocht toch iets toegankelijker zijn voor kleuters want de vele lange rare woorden boeien weinig en de roze illustraties lijken allemaal van suikergoed en gelijken heel erg op elkaar. Toch goed geprobeerd.