Boek
Nederlands
Een vrouw die denkt dat zij de enige levende mens op aarde is, verblijft in verschillende kunstmusea en geeft haar visie over allerhande zaken.
Onderwerp
Filosofie
Titel
Wittgensteins minnares
Auteur
David Markson
Vertaler
Erik Bindervoet Robbert-Jan Henkes
Nawoord
Lieke Marsman 1990-
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Wittgenstein's mistress
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij Van Oorschot, 2020 | Andere uitgaves
282 p.
ISBN
9789028293083 (paperback)

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 50 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

De laatste vrouw op aarde

Roman. In Wittgensteins minnares lijkt de wereld op een achtergelaten filmset. In die filosofische roman van David Markson is Kate de enige overlevende. Wat zou u doen als u alleen op de wereld was?

Stel u voor: op een dag wordt u wakker en u bent alleen. Niet alleen in uw bed of in huis, maar volkomen alleen - u bent de enige mens op aarde. En u bent ook het enige dier op de wereld. Wie en wat er verder ook waren - geliefden, kinderen, ouders, de kat in de keuken, tjirpende krekels - alles is weg. 'De eeuwige stilte van deze oneindige ruimte maakt mij bang', verzuchtte Pascal over de kosmos. Dat is nu uw werkelijkheid, alle dagen en alle nachten, een doodstil heelal. En nu? Hoe gaat u overleven?

Dat is het uitgangspunt van Wittgensteins minnares (1988), een filosofische roman van de Amerikaanse schrijver David Markson (1927-2010). Hij kruipt in het hoofd van Kate, een kunstenares van rond de vijftig die al een tiental jaren overleeft in zo'n wereld, die nog het meest lijkt op een achtergelaten filmset: overal slingeren auto's rond, met cassettes in de tapedecks. Overal staan huizen vol boeken, kunst, kleren, elektrische toestellen. Maar er is niemand om ze te gebruiken…Lees verder

Kate laat op een typemachine haar gedachten de vrije loop. In de woordenstroom die dit boek vormt (zinnen vormen alinea’s op zich, er is geen standaard verhaallijn) kan de lezer opmaken dat ze de laatste persoon op aarde is en al geruime tijd de wereld over reist – met de auto’s die er nog staan, levend van blikvoedsel – en nu haar lot overdenkt. Ze vertelt over de reizen die ze maakte, de musea die ze aandeed, de wonden die ze opliep en de kunstwerken die ze opstookte om warm te blijven. ‘Dolend door dit eindeloze niets,’ schrijft ze daarover, en: ‘… als ik niet gek was, werd ik in plaatst daarvan poëtisch.’ Want vervlochten in die anekdotes over haar reizen haalt ze wonderlijke feitjes op over kunstenaars, maar helemaal zeker is ze nergens van. In elke zin schuilt wel een twijfeling over of een verbetering van haar eigen woorden – het taalgebruik van Wittgenstein, legt Lieke Marsman verhelderend uit in het nawoord van deze roman van de Amerikaanse auteur David Markson (1927-2010). E…Lees verder

Kate is helemaal alleen. Wat wil ze dan nog vertellen?

Cultroman van David Markson stelt de filosofische vraag of er een taal kan bestaan die maar door één iemand gesproken wordt.

Kate is een schilderes van eind veertig. Haar schilderijen hangen tegenwoordig in de galerijen van het Metropolitan Museum in New York, tussen de wereldberoemde doeken van de permanente collectie. Ze heeft ze er zelf neergezet. Niemand heeft ertegen geprotesteerd want er is niemand meer. Ze is alleen, zo alleen dat niemand zal beoordelen of haar schilderijen wel in dat beroemde museum thuishoren. Ze is ook zo alleen dat duizenden tennisballen van de Spaanse Trappen in Rome kan laten rollen, puur voor haar eigen plezier.

Kate is het enige personage in 'Wittgensteins minnares', geschreven door David Merrill Markson (1927-2010). Maar liefst 54 uitgevers wezen zijn experimentele roman af, totdat hij in 1988 in de VS werd uitgegeven en onmiddellijk een cultstatus kreeg. Onlangs verscheen er een Nederlandse vertaling van het vertalersduo Erik Bindervoet en Robbert-Jan Henkes, onbedoeld perfect getimed nu de coronacrisis ons land in zijn greep houdt.

In feite is de eenzaamhe…Lees verder

Suggesties