Papa beer geeft zijn zoon Dorus een wollen muts cadeau. ‘"Wauw!" zei Dorus. Hij wil hem meteen aan zijn vrienden laten zien. "Wel zuinig op zijn", zei papa'. Met de muts op zijn kop maakt Dorus een paar radslagen. In vier sequenties rolt hij over het blad en ontrafelt de muts in een dradenweb tussen de bomen. Zeven zwarte schaapjes zagen alles gebeuren en kneden de wol tot een pruik voor hun vriend. ‘"Zo goed?" vroegen ze. "Nee!" riep Dorus'. Zijn vriend Koe gebruikt de wol als toupet. Vogel wil er zijn nest mee inrichten. En bij de eerste regendruppels duikt konijn op, die met de wol zijn hol wil toestoppen. ‘"Het is mijn nieuwe wollen muts!" schreeuwde Dorus. "Heb ik van mijn vader gekregen." "Het spijt me" zei konijn. […] "Waarom vertel je niet gewoon aan je vader wat er gebeurd is? […] Hij zal het heus wel snappen."' En natuurlijk: papa snapt het helemaal. Dorus krijgt papa’s muts cadeau: 'Over een poosje past hij je precies.'
Rindert Kromhout vertaalde dit Engelse prentenboek (heeft Koe daarom geen uier?) van auteur en illustrator David Melling. De oorspronkelijke titel Don’t worry Douglas! werd Maak je niet dik en volgt Ik wil een knuffel als tweede boek in de reeks op.
Door toedoen van zijn dolenthousiast gedrag voldoet kleine Dorus niet aan de verwachting van zijn vader. Melling brengt deze breekbaarheid treffend in woord en beeld. In uitermate expressieve prenten geeft hij Dorus' kwetsbaarheid vorm. Zwarte schaapjes, op de meeste spreads prominent aanwezig, onderlijnen met hun kwajongensspel de speelsheid van de beer.
Het prikkelend samenspel tussen woord en beeld vormt de kracht van dit prentenboek. De subtiele humor die hierdoor ontstaat, relativeert het trieste gevoel van Dorus en bijgevolg van het kind dat zich inleeft. Het parapluutje met worteldesign van Konijn oogt echt grappig. En de ironische zin ‘Koe loeide dat ze een heel goed idee had. Enig vond ze!’ wordt door het beeld van een zittende Koe met wollen toupet en een bungelend handtasje versterkt. De tekst leest makkelijk: korte, beschrijvende zinnen wisselen af met pittige dialogen. Het typografisch uitvergroten van enkele woorden brengt de intonatie in beeld.
Een gezellig verhaal waarin geborgenheid centraal staat. Een toemaatje is de laatste spread waarop Konijn en de zwarte schapen defileren met de raarste mutsen: een bananenmuts, een poefmuts. En wat dacht je van een ik-lust-geen erwten-muts? [Gerda Tersago]

Dorus krijgt van zijn vader een mooie, wollen muts. Dorus gaat de muts meteen aan zijn vrienden laten zien, maar als hij een radslag aan het maken is, gaat het mis. Zijn muts is veranderd in een lange sliert spaghetti. Dorus is bedroefd en denkt dat zijn vader nu heel boos wordt. Zijn vrienden helpen hem zijn bezorgdheid de baas te zijn. Er zit echter maar één ding op: het aan zijn vader vertellen. Gelukkig hebben vaders altijd een oplossing. Mooi verhaal over een beer die trots is op zijn nieuwe muts, maar tegelijkertijd heel bedroefd is als de muts geen muts meer is. Het verhaal is doorspekt met humor, omdat elk dier de slierten wol wel kan gebruiken: de schapen maken een bal, de vogel gebruikt het voor zijn nest en konijn voor in zijn hol. Prettig leesbaar en zeer geschikt om voor te lezen. De grappige, sfeervolle kleurenillustraties (met o.a. waterverf en krijt ingekleurde pentekeningen) beslaan dubbele pagina's. Achterin staan geïllustreerde voorbeelden van leuke mutsen, zoals een keutelmuts, een plumuts en een familiemuts. Het bijna vierkante prentenboek heeft een aantrekkelijk omslag. Vanaf ca. 4 jaar.

Dorus, de beer, krijgt van papa een nieuwe wollen muts. Hij belooft om er goed voor te zorgen, maar als hij ze voor het eerst opzet, gebeurt er een ongelukje. Hij maakt een buiteling van blijdschap en de muts blijft aan een tak haperen. De draad komt los en de muts verandert in een hele, lange sliert spaghetti. Dorus is bedroefd en bang dat papa zal boos zijn. Verschillende dieren willen hem helpen of de wol voor zichzelf gebruiken voor hun nest of hun holletje. Tot slot gaat hij toch naar huis en vertelt de waarheid aan mama en papa.
Kleurrijke, vrolijke tekeningen! Vooral de schaapjes die steeds opduiken in het verhaal zijn humoristisch en hun capriolen zitten vol kleine details, die uitnodigen tot echt kijken. Het is een boekje over blijdschap en verdriet. Prettig toemaatje: op de laatste bladzijden staat een overzicht van schaapjes met verschillende soorten mutsen op: de familiemuts, de pruikmuts, de knuffelmuts ...