Voor haar dertigste boek in evenveel jaar doet de Vlaamse schrijfster Diane Broeckhoven zichzelf een aardig cadeau: een 'getijdenboek' met honderd korte verhalen. Het boek overspant vier seizoenen, de twaalf maanden van het jaar na de beslissing van de schrijfster om haar haren niet meer te verven, want 'we hoeven de kenmerken van onze leeftijd niet langer te camoufleren. We mogen weer echt zijn wie we zijn: grijs en wijs, oud maar zeker niet oud.' Handig verweeft Broeckhoven de stadia van haar (letterlijke) vergrijzing in een reeks van tien terugkerende deelteksten, tot en met het eindstadium, wanneer de kleur 'Noordzeegrijs, witte golfjes inbegrepen' is geworden. Het geheel leest als een dagboek met mijmeringen over haar kindertijd, haar ouders en grootouders, mensen die ze ontmoet heeft, haar kinderen en kleinkinderen. De honderd verhalen gaan over lief en leed, en voeren de lezer mee in de gemoedsbewegingen van de schrijfster. Herkenbaar tot en met, vooral wanneer de kleine, maar rijke momenten van geluk worden geëvoceerd. Hardcover, verlucht met enkele zwart-witfoto's; kleine druk.