In het 'Nawoord' bij zijn roman Problemski Hotel wijst Verhulst erop dat "dit boek hoogstwaarschijnlijk nooit zou tot stand zijn gekomen indien ik niet door het tijdschrift 'Deus ex Machina' was uitgenodigd een stuk over asielschrijvers te schrijven. Om mij onder te dompelen in deze materie verbleef ik enkele dagen in een opvangcentrum voor asielzoekers te Arendonk, en zonder dat bad had ik aan dit boek zelfs niet moeten, mogen en kunnen beginnen." Maar evengoed wijst Verhulst op het fictieve karakter van de roman: "Om misverstanden te vermijden voel ik mij genoopt te melden dat zowat de helft van deze verhalen verzonnen is, en dat geen enkel verhaal een leugen bevat." De spanning dus tussen werkelijkheid en fictie, die binnen deze roman opgebouwd wordt rond Bidul Masli (een symbolische naam: Bidul betekent 'de onbevooroordeelde', terwijl Masli het anagram is van islam), een persfotograaf die hoopt met de foto van een van de honger creperend kind internationaal door te breken. Alleen: de vliegen ontbraken op het moment dat hij het kind wilde vereeuwigen.

Nadien leren we Bipul kennen als asielzoeker in Arendonk. Hij voorziet het levensrelaas van de andere asielzoekers in het centrum van commentaar en slaat zich zelf door alle moeilijkheden heen. Allesoverheersend gevoel dat er heerst, is er een van verveling en doelloze pogingen de tijd te doden. Pius bv. gaat nu zijn 14e maand in als asielzoeker: "Waarom hij zich na veertien maanden residentie in Niemandsland nog steeds niet van 's werelds rafelrand heeft gestort is een mysterie waarvan het geheim ontgoochelend is in al zijn simpelheid: hij doet alsof hij op vakantie is." Daarom werkt hij aan wat moet gelden als de ultieme reisgids, de 'Lovely Planet's Guide Problemski Hotel', het ultieme handboek over het asielcentrum in pocketformaat. Ook de portretten van de centrumbewoners overtuigen. Dit van Stipe bv. in het hoofdstuk 'Onze triestige kinderen zijn de toekomst': het kind is in een bombardement een stuk van zijn gezicht verloren en "hij is zo oud als zijn verdriet".

De wrange humor en het vaak choquerende taalgebruik, Verhulsts stilistische waarmerken van bij zijn debuut, botsen in Problemski Hotel met de vaak gevoelige ondertoon die getuigt van een diep inlevingsvermogen in het lot van asielzoekers. In het nawoord draagt hij het boek trouwens op "aan de inmiddels uitgewezen Maqsood [een van de asielzoekers die in het boek aan bod komt en via een huwelijk de Belgische nationaliteit trachtte te verwerven] en zijn honderdduizenden lotgenoten." [Jooris Van Hulle]

Schrijver en dichter Dimitri Verhulst (1972) heeft zich voor een reportage voor een Vlaams periodiek enige tijd laten opsluiten in een Belgisch asielzoekerscentrum. Na deze reportage bleven zijn ervaringen hem bezighouden, wat resulteerde in deze verhalenbundel. De helft van deze verhalen is verzonnen, zo stelt Verhulst, maar geen enkel verhaal bevat een leugen. Het zijn schrijnende verhalen over mensonterende, hopeloos stemmende situaties. De grenzeloze verveling, het wachten en hopen op een verblijfsvergunning, de spanningen tussen bewoners, de hoop op ontsnapping (via containers): het krijgt hier allemaal gestalte. In de verhalen kruipt de schijver in de huid van Bipul Masli, in de eerste verhalen nog fotograaf van onmenselijke situaties ver weg, later (met een fraaie spiegeling aan het einde) asielzoeker. De titel van deze verhalenbundel is wat flauw; de stijl afwisselend cynisch en laconiek. Vooral ook vanwege de schrijnende inhoud maken deze verhalen indruk. Kleine druk.