Edith Eva Eger wordt in 1944 als zestienjarige met haar familie naar Auschwitz gedeporteerd. Ze overleeft als enige en wordt meer dood dan levend in 1945 bevrijd. Edith trouwt, gaat naar de Verenigde Staten, krijgt kinderen en gaat klinische psychologie studeren. Het gruwelijke verleden laat haar niet los. Het werken met haar getroebleerde patiënten confronteert haar met haar eigen onverwerkte verleden. Dit leidt tot een langzame heling en meer inzicht in haar patiënten. Deze herinneringen overstijgende inhoud tilt dit boek uit boven andere Holocaust-literatuur. Daarom interessant voor een breder publiek.