Boek
Nederlands
Andere formaten
Toegankelijke formaten:
Als een weduwe haar laatste dagen in een sleets hotel in Londen doorbrengt, is de toevallige ontmoeting met een arme schrijver een lichtpuntje in haar leven.
Onderwerp
Relaties, Ouder worden
Titel
Hotel Claremont
Auteur
Elizabeth Taylor 1912-1975
Vertaler
Johannes Jonkers
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Mrs. Palfrey at the Claremont
Uitgever
Elburg: Karmijn Uitgeverij, 2019 | Andere uitgaves
192 p.
ISBN
9789492168306 (paperback)

Andere formaten:

Toegankelijke formaten:

Andere talen:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 50 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Voorlaatste halte: het hotel

Roman. In Hotel Claremont schetst de Engelse auteur Elizabeth Taylor een innemend portret van een weduwe. Taylors psychologische diepgang en haar lichte toets blijven bekoren.

In de jaren 60 van de vorige eeuw was het in Engeland nog gebruikelijk voor weduwes en weduwnaars om hun laatste jaren in een hotel te slijten. Dat kwam goedkoper uit dan het verpleegtehuis. Het Claremont is zo'n plek waar, behalve toeristen, een handvol oudere dames en één oudere heer verblijven. Meneer Osmond houdt zich ver van het weduwekransje. Woede is zijn motor. Hij vult zijn dagen met het schrijven van verontwaardigde lezersbrieven aan kranten.

En dan verschijnt mevrouw Palfrey in het hotel. Nee, dit is geen verhaal over een laatste liefde in Hotel Romantiek. Mevrouw Palfrey heeft naar eigen zeggen een perfect huwelijk gehad, en zit dus niet te wachten op de romantische aandacht van meneer Osmond.

Hotel Claremont verscheen in 1971, vier jaar voor de schrijfster Elizabeth Taylor op haar drieënzestigste overleed aan kanker. Op thematisch vlak zijn er overeenkomsten met Taylors zwanenzang Blaming. Beide romans gaan over de beproevingen van een …Lees verder

Mevrouw Palfrey besluit haar oude dag door te brengen in Londen, ver van haar dochter met wie ze een wrevelige verhouding heeft. Het sleetse hotel Claremont waar ze neerstrijkt, heeft gemeenschappelijke badkamers en tv en herbergt meerdere oudere dames en één heer. Ze houden elkaar in de gaten, worden nooit vertrouwelijk en hechten aan 'keeping up appearances'. Een belangrijk statussymbool is het ontvangen van bezoek. Op de uitnodiging van mevrouw Palfrey aan haar kleinzoon en enkele kennissen komt geen reactie. Als ze valt tijdens een wandelingetje wordt ze geholpen door Ludo, een arme student en schrijver. Hij gaat de rol van kleinzoon vervullen en hij is het lichtpuntje in haar saaie leven. De sfeer van het oude Engeland met 'stiff upperlip' is meesterlijk beschreven. Londen is een plaats waar je overal naar toe kunt, maar uiteindelijk toch niet heen gaat. Elizabeth Taylor (1912-1975) wordt wel vergeleken met Jane Austen in haar scherpe observaties en ironische visie. Een mooi boek…Lees verder

De geur van lavendelwater (Bah!)

Elizabeth Taylor (de schrijfster, niet de actrice) schetst het ouder worden in gezelschap van vreemden

Wonen in een hotel is iets voor de happy few: excentrieke rijken. Iets uit het verleden ook. Filosofen Simone de Beauvoir en Jean Paul Sartre woonden lang in hotels om hun bohémienne levensstijl te onderstrepen. Dat deden ze ook nog eind jaren zestig toen de Engelse Elizabeth Taylor (de schrijfster, niet de actrice) haar laatste roman schreef over de bejaarde residenten van het fictieve Hotel Claremont in Londen. Voor deze welgestelde bewoners is het hotel niet zozeer een keuze voor een leven in vrijheid, maar juist voor het ophouden van de schone schijn wanneer controleverlies dreigt. Het hotel is de laatste station vóór het verpleegtehuis dat onherroepelijk wacht als het lichaam het af laat weten. Wie in het hotel woont moet wel fit zijn, het personeel gaat geen incontinentieproblemen van de gasten oplossen.

Taylor maakt van hotel Claremont het decor van een door en door ironische bespiegeling over ouderdom en verlies. Hotel Claremont is zo Engels als …Lees verder

Over Elizabeth Taylor

Elizabeth Rosemond Taylor (Hampstead (Londen), 27 februari 1932 – Los Angeles, 23 maart 2011), ook wel Liz genoemd, was een Brits-Amerikaans actrice. Zij won in 1960 een Oscar voor haar hoofdrol in Butterfield 8 en in 1966 voor haar hoofdrol in Who's Afraid of Virginia Woolf?. Ze kreeg daarnaast meer dan 35 andere filmprijzen, waaronder een BAFTA Award, een Zilveren Beer en vier Golden Globes.

Biografie

Taylor was het tweede kind van Francis Lenn Taylor (1897-1968) en Sara Viola Warmbrodt (1895-1994). Haar oudste broer was Howard Taylor (1929). Hoewel ze vaak "Liz" genoemd werd, hield ze niet van de bijnaam. Zelf prefereerde ze dat haar voornaam uitgesproken zou worden als Eee-lizabeth (met klemtoon op de eerste lettergreep). Haar middelste naam Rosemond was een eerbetoon aan haar oma van vaderskant, Elizabeth Mary Rosemond.

Taylors ouders kwamen uit Arkansas City in Kansas. Haar vader was kunsthandelaar, ha…Lees verder op Wikipedia