Het citaat ‘il faut cultiver notre jardin’ is de opmaat naar 72 te ‘roven’ gedichten die zich niet zomaar prijs geven. In de afdelingen I een bed vol bloemen, II de rollende vuurbal van Yosemite Park en III frontaal explosief, lezen we zintuiglijke collage-poëzie van deze Dichteres van België (2018-2019), prozaïst en J.C. Bloem-poëzieprijswinnares. In I gaat het om oneerlijk verdeelde tijd tussen dier en mens, die ‘alle andere/de maatstaf op blijft leggen’. In II om de verloren mens in een egocentrische wereld die onherroepelijk uitmondt: ‘er is maar één plek/om heen te gaan/en dat is de plek//waar ik ophoud te bestaan’. In III verheldering op jaagtechniek: ‘Hij spert in en spoort aan en laat zoals het alle goede jagers betaamt steeds één uitgang open zodat de opgejaagde kan ontsnappen. Het einde bestaat alleen voor hen die er zich door bevangen weten’. En ook, in III betekent ‘alleen’ niet per se eenzaam: ‘//Ik ga mee de mixer in/een stroom van geluid/kijk hoe ik lig//met jou opgerold in mij/voor altijd in een volheid/die ik niet zelf/heb aangezet’.