We hadden in deze rubriek eerder al Te vroeg... te laat en Dag stoel naast de tafel, en blijkbaar gaat de grote De Kuyper-opruiming gewoon door. Een tafel voor een is een bundel reisindrukken: we mogen mee naar enkele Duitse steden en naar Brussel, Chicago, Montreal, Los Angeles, Londen, Glyndebourne en Parijs. Aan zee en Mowgli's tranen zijn twee delen uit De Kuypers begin jaren negentig felgesmaakte autobiografisch project.

Eric de Kuyper is ongetwijfeld een aardige man met interessante ideeën, maar als schrijver met literaire pretenties heeft hij mij nooit kunnen overtuigen - dat gevoel bekruipt mij nu opnieuw wanneer ik lukraak door deze boekjes blader en van het ene wijsneuzige en zelfingenomen beschouwinkje in het andere duikel. In de aard van: "In Glyndebourne merk je pas hoe verschraald het opera-repertoire is dat we in onze schouwburgen consumeren" of "Hij wist dus heel goed wat stedebouw inhoudt: iets wat je met je voeten, je ogen, je neus beleeft. Het is ontdekken, veroveren, overweldigd worden. Spanning en geborgenheid, herkenbaarheid en verrassing, natuur en cultuur"...

Te vaak ruilt De Kuyper het vertellen voor het doceren.

Wie zich geroepen voelt om bij te dragen tot het behoud van een brokje Vlaams cultureel verleden, zoals de (anonieme) auteur van het voorwoord het uitdrukkelijk wenst, kan dit bundeltje volksliedjes (mét muzieknotering) samen met zijn kinderen doornemen, in plaats van hen uit te leveren aan de nieuwe cd van Samson & Gert of aan de op een Ketnet-podium te midden van een mensenzee springende freules die Engels staan te lippen in een oorbeugelmicrofoon. Met 'Daar zat een sneeuwwit vogeltje', 'Komt vrienden in het ronde' en 'Daar kwam een boer uit Zwitserland, kadee, kadolleke, kada' gaat het er inderdaad wat gezapiger toe. Waar mogelijk worden tijd en plaats van herkomst gemeld. De reden waarom helemaal achterin het 'volksliedje' 'Zij zullen hem niet temmen' is opgenomen, ontgaat mij helaas.
In 1994 liep in het Antwerpse Hessenhuis de tentoonstelling 'Muziek & grafiek. Burgermoraal en muziek in de 16de- en 17de-eeuwse Nederlanden'. Etsen, houtsneden en gravures waarop muzikanten of muziekinstrumenten te zien zijn, geven een beeld van de muziekbeoefening in die tijd in onze streken, maar nog meer van de status die musici toen genoten. De tentoonstellingsmakers gingen er van uit dat de vaak zeer realistische weergave van instrumenten en muzikanten niet borg staat voor een realistische weergave van het toenmalige muziekleven. Instrumenten en musici werden vooral gebruikt in allegorische voorstellingen, als metaforen voor de dingen des levens - en almaar nadrukkelijker waren dat maatschappelijk minder hoog aangeschreven aangelegenheden zoals bijvoorbeeld excentriciteit, seksualiteit, losbandigheid of dood.

In deze herinneringen aan lange zomervakanties in het naoorlogse Oostende volgt De Kuyper een uitgebreide, kinderrijke Brusselse familie in haar dagelijkse doen en laten. Gezien vanuit de blik van een kleine jongen die als oudste van de jongste 'kinders', als lieveling en postillon d'amour van de ouderen, maar ook als de volwassene die eigen deskundigheid in spel met zand en water moet overlaten aan 'het vergeten', ontwerpt de schrijver met oog voor het saillante detail een ontwapenend beeld van een wereld die voorgoed verdwenen is: het leven in en rond de strandcabine, de bestrijding van zonnebrand met het nog wonderlijke 'Ambre Solaire', het Petit Paris, strandmode à la beroemde filmsterren. Romandebuut, eerste deel van reeks autobiografische romans van de auteur/cineast/filmhistoricus (1942).