De auteur begint haar werk met: "Dit boek is ontstaan uit boosheid en bezorgdheid". Ze bekent dat dit geen goede leidraden zijn voor wetenschappers. Ze maakt dan ook geen zuiver wetenschappelijke analyse van wat de Wereldbank doet. Haar analyse verwoordt ze met emotie omdat ze de onrechtvaardigheid van de armoede niet kan aanvaarden. Ze stelt de vraag: kan de armoede wel worden uitgeroeid? Ze meent dat de ngo's (niet-gouvernementele organisaties) geen helder beeld hebben van wat er moet gebeuren om de armoede uit te roeien. De bedoelingen van de internationale instellingen vindt ze nogal chaotisch. Ze wil aantonen dat de millenniumdoelstellingen van de VN geen beleid inhouden, dat ontwikkeling nodig is en geen armoedebestrijding, dat de internationale instellingen de concepten van de derdewereldbeweging een andere betekenis geven. Ten slotte wil ze enkele elementen aanreiken voor een ander beleid. Er is totnogtoe geen enkele poging gedaan om het sociale in het economisch beleid te integreren. Van hoe arme mensen aan een inkomen kunnen geraken, vindt men in de 'poverty reductions strategy papers' (PRSP) van de Wereldbank en IMF nergens een spoor. Het armoedeproject van de Wereldbank past volledig in het neoliberale mondialiseringsproject. Armoede kan niet bestreden worden als mensen geen politieke, economische en sociale rechten hebben. De neoliberale benadering leidt enkel tot meer markt en minder bescherming.

Achtereenvolgens komen aan bod: de ideologie van de armoede (armoede is een normatief concept) en de gebrekkige armoedemetingen (statistieken), de technologie van de armoede (documenten over armoedestrategieën die de arme landen moeten indienen bij het IMF en de Wereldbank om schuldvermindering of een goedkope lening te krijgen), de ongelijkheid, wat volgens de Wereldbank sociale bescherming, sociale ontwikkeling, cultuur en democratie betekenen, waarom de liberalen falen en waarom de andersmondialisten nog niet aan de winnende hand zijn. Zelf presenteert ze een basis voor een alternatief programma: een andere wereld is mogelijk. De meeste voorstellen zijn niet nieuw. [Edgard Andries]

De schrijfster heeft al eerder een veelbesproken hoek gepubliceerd, 'Globalisering en armoede'(2002)*. Het onderhavige boek gaat over het neoliberale beleid dat begrippen en taal van sociale bewegingen overneemt, maar meer ellende veroorzaakt dan oplost. Het wil aantonen dat de millenniumdoelstellingen armoede niet oplossen, dat armoedebestrijding geen ontwikkeling is, en dat internationale instellingen concepten van de derdewereldbeweging gebruiken en er een andere betekenis aan geven. Tenslotte reikt het elementen aan voor een ander beleid. Het boek is helder en geëngageerd geschreven, geeft uitvoerige analyses en is in het licht van de noodzakelijke alternatieven voor het huidige neoliberale beleid een sterke aanrader. Geschikt voor een tamelijk breed publiek.