De man van de blauwe cirkels is de vijfde Parijse misdaadroman van de Parisienne Frédérique Vargas die in Nederlandse vertaling verschijnt. Het boek werd in Frankrijk met 'le Prix du Festival de Sant-Nazaire' bekroond en is een van de betere uit de reeks, met als protagonist de charismatische commissaris Jean-Baptiste Adamsberg. Parijs is al enkele maanden in de ban van een tekenaar die grote, blauwe krijtcirkels op de straatstenen kalkt. De dader laat in de cirkel telkens een ogenschijnlijk futiel voorwerp achter: een lege balpenvulling, een krulspeld of een leeg blikje. De meeste waarnemers vermoeden dat het hierbij om een perverse grappenmaker gaat. Commissaris Adamsberg van de misdaadbrigade volgt echter zijn intuïtie. Zijn buikgevoel leert hem dat de cirkels wreedheid 'uitademen' en dat de voorwerpen in intensiteit alleen maar zullen groeien. Een psychiater karakteriseert de vreemde cirkeltekenaar inderdaad als iemand die bezeten is door de dood. Als er na verloop van tijd ook dode katten en muizen in de cirkels gevonden worden, wordt de zoekactie intenser. De pers heeft ondertussen een vette kluif aan deze vreemde zaak. Spoedig vallen de eerste menselijke slachtoffers. Samen met zijn adjunct Danglard bindt Adamsberg de strijd aan met de psychopaat.

Net als in haar vorige roman Maak dat je wegkomt heeft Vargas' wijdlopende en fantasievolle misdaadverhaal een lange aanloopfase nodig alvorens de lont in het kruitvat geworpen wordt. Realistische actiescènes zijn bij Vargas eerder uitzondering dan regel en ondergeschikt aan de sfeertekening van Parijs en de karakterschetsen. In de tweede helft van de roman schakelt de schrijfster een versnelling hoger en stuwt de inventieve intrige het verhaal naar de verrassende ontknoping, waarin alle verhaallijnen netjes samenkomen. De zwarte humor zorgt hierbij af en toe voor een relativerende knipoog. Haar personages zijn veelal vreemde vogels. Ook de protagonist -- commissaris Adamsberg -- is er een uit de duizend. Hij filosofeert, dagdroomt, maakt voortdurend tekeningetjes en lijkt zich nauwelijks te bekommeren om de naakte feiten of evidente aanwijzingen. Toch slaagt hij erin om met zijn onorthodoxe, intuïtieve methode de zaak succesvol af te ronden. Met De man van de blauwe cirkels bevestigt Fred Vargas haar vakmanschap als schrijfster van eigenzinnige misdaadverhalen met een licht surrealistische ondertoon. [Laurent Meese]

Commissaris Adamsberg is vanuit de Pyreneeën naar Parijs overgeplaatst waar met een scheef oog naar deze plattelander wordt gekeken, vooral als hij zich gaat bezighouden met de blauwe krijtcirkels die verspreid over de stad op straat verschijnen. Steeds wordt een of ander voorwerp in de cirkel achtergelaten, een blijkbaar onschuldig vermaak, totdat op een nacht het voorwerp een lijk blijkt te zijn. Dan begint men met andere ogen naar de commissaris te kijken, zoals de wetenschapster Mathilde Forestier al eerder gedaan had. Vargas bevestigt haar faam met deze originele en verrassende thriller. Zij schept haar eigen Parijs, met opmerkelijke en gedenkwaardige figuren, die een sfeer uitstralen die men alleen in Parijs kan verwachten. De politieman Danglard die alleen op witte wijn leeft, een 60-jarige vrijgezelle kamerbewoonster die alle contactadvertenties afspeurt op zoek naar de ene ware, en de figuur Adamsberg staan garant voor een paar uur leesplezier. Paperback, kleine druk.