Details
227 p. : ill.
Besprekingen
NBD Biblion
Trouw
Wandelboeken zijn in opmars, zeker sinds de coronatijd. De Terloops-reeks van Van Oorschot (vernoemd naar een bundel van Voskuil over zijn wandelingen in Frankrijk) is al bijna klassiek. In vrijwel al die boeken staan het wandelen en het gemijmer dat daarmee gepaard gaat centraal.
Nog populairder zijn wandelboeken waarin, waargebeurd of niet, een lange tocht wordt gemaakt. Centraal staat de held(in) die met iets in het reine moet zien te komen. Hij of zij pakt de rugzak, en na de nodige ontmoetingen en confrontaties met zichzelf komt er een inzicht, wordt het varkentje gewassen en kan de held gelouterd verder. Raynor Winn schreef met Het zoutpad (2019) en zijn opvolgers megahits, en eerder al schreef Cheryl Strayed met Wild (2012) een bestseller van jewelste.
Na haar goed ontvangen prozadebuut De gelijktijdigheid der dingen (2021) sluit Frouke Arns met haar wandelroman Vonkie aan in de rij helden die met een zware rugzak op de heupen verlichting zoeken. Fenna heet deze wandelaar, maar haar vader noemde haar Vonkie, vanwege haar rode krullen én haar temperament.
Maar het vuur is gedoofd. Fenna is op leeftijd, de relatie met Arthur ten einde, haar keramische werk steekt mat af tegen het werk van de jongere generatie dat in haar eigen galerie hangt, en pa is aan het dementeren. Hij herkent haar niet meer.
Als haar dochter man en kinderen 'in de steek' laat om een jaar in London te gaan werken, en uitroept hoe onfeministisch het is dat Fenna daar ook maar íets van heeft gezegd, is dat het duwtje waar Fenna op heeft zitten wachten. In een opwelling boekt ze een ticket naar Schotland om de West Highland Way te lopen, met aan het eind de Ben Nevis, de lievelingsberg van haar vader. Ooit zouden ze dat samen doen, nu gaat ze alleen.
Nadat Arns haar heldin behendig naar dit besluit heeft geloodst, gaat Fenna op pagina 41 daadwerkelijk op pad. Wij, lezers, zitten ondertussen met de nodige vragen. Waar ging het mis met Arthur, wie is Wolf (die tijd als een construct beschouwde)? En hoe liep het af met moeder Barbara, die vanwege de alcoholische staat waarin ze geregeld verkeerde door Fenna's vriendinnetjes Barbaraar werd genoemd?
In Fenna's wereld gaan de mensen nogal eens door het leven met een bijnaam. 'Vonkie' dus, schoonouders die 'de geurstokjes' heten, andere wandelaars die steevast worden aangeduid met 'Vlaamse kniekes'.
Arns giet haar verhaal in vlot geschreven proza. Te vlot? Voor wie verrast wil worden wel, maar wie graag antwoord wil op eerdergenoemde vragen wordt op zijn of haar wenken bediend.
Fenna heeft een takje nog niet gezien of ze krijgt een idee voor een nieuw kunstwerk. Een kabbelend golfje op een loch brengt mooie dagen met pa in herinnering, of foute seks met een kunstdocent, het einde van de relatie met Arthur, of juist die eerste ontmoeting toen ze verliefd werd. Hij was een 'baken waaraan ze zich maar al te graag had vastgeklampt'.
Van de bergen, het landschap en het wandelen krijgen we niet zo heel veel mee, des te meer van de zorgvuldig uitgezette herinneringen en ontmoetingen die het vuur in Fenna weer moeten aanwakkeren. En zo wordt haar wandeling een kapstok voor een verhaal over stilstand en weer doorgaan. Fijn als een Netflix-film na een lange werkdag, of een simpele pasta voor de tent.