Het is vermoedelijk een bekend fenomeen voor iedereen die ooit een uitgestippelde wandeling maakte: het gebrek aan pijlen of merktekens onderweg. Met wat pech leidt het tot frustrerende discussies met je wandelpartner, en met wat nog wat meer pech tot existentiële twijfel: ligt het aan mij? Ben ik werkelijk de enige wandelende sukkelaar die hier de weg niet vindt?

Gerbrand Bakker stelt in zijn boekje De 3 bestaat niet gerust: het ligt niet aan u. Sommige wandelingen zijn gewoon slecht aangegeven, zoals de 1 in de Eifel, die achter zijn huis door loopt. Dus schrijft hij de burgemeester 'dat de 1 vrijwel niet te lopen is voor argeloze wandelaars. Dat er veel te veel Schildchen en Aufkleber ontbreken, dat er veel meer pijlen zouden moeten komen.' Hij krijgt een hoop plakkaatjes en gaat - het lijmpistool in de aanslag - op pad.

Zo begint hij aan zijn geestige queeste. Hij krijgt er een handleiding bij, maar daarin 'staan dingen die iedereen zou kunnen verzinnen. “Een pad moet dusdanig gemarkeerd zijn dat de route altijd duidelijk is.”' Omdat hij zelf de route te goed kent, schakelt hij anderen in, zoals een oude jeugdliefde, die voor hem uit moet lopen om zelf de weg te zoeken. Maar die vriend 'liep onbekommerd verder. Rechtuit, over een “schijnbare hoofdweg”. Tot ik hem tot de orde riep en vroeg wanneer hij voor het laatst een markering had gezien. Ach ja, nu je het zegt.' En ook: 'De vriend is oud, maar de hereniging is tot onze verrassing nogal goed gegaan. Regelmatig moeten we stoppen om te zoenen.' Veel kilometers maken ze dus niet.

Die vriend verklaart misschien waarom in De 3 bestaat niet een veel vrolijkere Gerbrand Bakker te lezen is dan in zijn recent verschenen autobiografische boek Knecht, alleen, waarin hij schrijft over zijn depressie na de dood van zijn hond Jasper. Hier is hij dan ook een man met een missie. Hij krijgt niet alleen bordjes met het cijfer 1 op en pijlen toegestuurd, maar ook bevestigingstekens, 'Bestätigung'. 'Zodat de wandelaar wéét dat hij of zij op de juiste route zit. Zodat hij of zij met een gerust hart verder kan lopen.' Want wanneer het te lang duurt voor je zo'n teken ziet, begin je je toch zorgen te maken. 'We hebben net toch een pijl gezien? Waarom zien we dan nu geen teken meer?'

Op een fijne en schijnbaar nonchalante manier geeft Bakker inkijk in het soort man dat hij is. Hij doet iets wat een fluitje van een cent lijkt, maar dat hoegenaamd niet is: vlot schrijven, alsof hij het allemaal ter plekke verzint. Maar met een indrukwekkende finesse. Moeiteloos schakelt hij van een concrete anekdote over een agressieve hond naar een meta-passage over het schrijfproces en weer terug.

Na Bregje Hofstede, Marjoleine De Vos en Thomas Rosenboom is Bakker de vierde schrijver-wandelaar in de wandelreeks “Terloops”. Bakkers essay is misschien minder filosofisch dan dat van Hofstede en De Vos, maar het is wel heel amusant. Alweer een zeer geslaagde aflevering in een prachtige reeks.

Van Oorschot Terloops, 74 blz., 12,50 €.

Vlak achter het huis van schrijver Gerbrand Bakker (1962) in de Eiffel in Duitsland loopt een wandelroute: Eifelverein 1. De route wordt niet goed aangegeven, er zijn pijlen en markeringen verdwenen. Ook al loopt maar zelden een wandelaar deze route 1, toch neemt de auteur het op zich om de markeringen weer in orde te maken. Onderweg komt hij omgehakte bomen tegen, pijlen in de omgekeerde richting, een kwaadaardige hond, maar ook gezellige buren. Bakker neemt overal de tijd voor. Als de markering weer in orde is, laat hij hem testen door twee wandelaars en heeft route 1 hem ook nog een oude-nieuwe liefde opgeleverd. Er lijkt zelden iets te gebeuren in de Eiffel, maar Bakker beschrijft de wandelroute als één groot avontuur. Een heerlijk humoristisch leesboekje in zakformaat. Centraal op het omslag staat een afbeelding van het bordje Eifelverein 1, zodat het lijkt dat dát de titel van het boekje is. Met eenvoudig routekaartje en enkele zwart-witfoto's. Verschenen in de nieuwe reeks 'Van Oorschot terloops', waarin een schrijver je meeneemt op zijn of haar favoriete wandeling. Gerbrand Bakker is o.a. bekend door ‘Boven is het stil’ (2006)*; verfilmd in 2013.