Hondje zit in het asiel en wil dolgraag een eigen baasje. Maar ieder potentieel baasje loopt hem voorbij. Hondje bedenkt daarom allerlei redenen waarom hij blij moet zijn dat ze hem voorbij lopen. Bij de zwerver zou hij onder een brug moeten slapen, bij de drukke zakenman zou hij veel alleen zijn en bij de man met de kapiteinspet zou hij vast alleen maar op het dek worden uitgelaten en daar zijn geen bomen. Gelukkig komt er eindelijk een lief meisje dat Hondje wel wil hebben. Helemaal gelukkig wordt Hondje wanneer hij een eigen naam krijgt. Lief, maar ook grappig verhaaltje dat goed de eenzaamheid en het optimisme van Hondje beschrijft. Het laat zich door de vele dialogen goed voorlezen. Dit vierkante prentenboek is voorzien van sfeervolle, humoristische kleurenillustraties die een dubbele pagina beslaan en het verhaal iets extra’s geven. Ze zijn typerend voor deze illustrator en geven het verhaal een wat melancholieke en zoete sfeer. De tekst beslaat ongeveer twintig procent van het boek. Op het omslag staat Hondje. Zijn glinsterende neus en de titel liggen op de kaft. Vanaf ca. 5 jaar.