Alma Freng is al twaalf wanneer ze haar oma voor het eerst ziet. En dan nog stiekem, want haar vader wil niet dat ze contact met haar heeft. Blijkt dat Alma een zonnevanger is, iemand die de tijd sneller of trager kan doen lopen. Haar oma leert Alma hoe ze zonnestralen kan gebruiken, en ook om te vliegen. Alma leert steeds meer over het geheime verbond en over hun plan om het land te bevrijden uit het juk van de grootminister Gabriella Grubel.

De Noorse Ida Tufte Michelsen slaagt er in dit debuut in een geloofwaardige fantasiewereld neer te zetten met eigen wetten en gebruiken. Het feit dat Alma deze wereld zelf pas op haar twaalf jaar ontdekt, geeft de auteur de gelegenheid die op een natuurlijke manier uitgebreid uiteen te zetten voor de nieuwkomer en de lezer tegelijk. Ze legt daarmee de basis voor wat een reeks zal worden. Op de cover staat een verwijzing naar Harry Potter en als lezer herken je zeker Potteriaanse elementen. Hoewel het verhaal spannend is, slaagt het boek er toch niet in je op elk moment in zijn greep te houden. Dat ligt aan de uitleg over het controleren van de tijd. Al te vaak gebeurt dat in zinnen die je enkele keren moet lezen om ze te snappen, en die zo ook de spanning onderbreken en het geheel vertragen en wat saai maken. Een voorbeeld: “We vliegen rond de aarde met de snelheid van het licht en ruimen alle draden op die langer bleken te zijn dan het leven dat erbij hoorde. Deze rode symbolen markeren de plaatsen waar we denken dat er draadresten zijn.