De 14-jarige Kaat (ik-figuur) mist haar overleden oma. Haar ouders zijn gescheiden en hebben het te druk om oog te hebben voor de problemen van Kaat, ook op de nieuwe school. Het meisje heeft een trouwe 'papieren vriendin' (dagboek) en bouwt een haat-liefdeverhouding op met een briefopener waarmee zij zich regelmatig verminkt. Vervolg op 'Harde noten'*. Gedetailleerd worden de gedachten en gevoelens van Kaat in dagboekvorm verwoord, met vele identificatiemogelijkheden. De algehele sfeer is vrij somber. Zijdelings geeft de schrijfster een eenzijdig, negatief beeld van bejaardenhuizen. Het verhaal eindigt abrupt en zwaar nadat Kaat in haar verliefdheid is bedrogen door twee klasgenoten. 'Ik fietste naar het kerkhof en vroeg me af of oma me hoorde toen ik zei dat ik haar snel weer zou zien.' Het zou goed zijn geweest als een informatieve lijst van hulporganisaties met contactgegevens was toegevoegd, gezien het zware thema. Vanaf ca. 12 jaar.

Ik is duidelijk dat dit boek een boodschap wil uitdragen maar het slaat de bal mis. Dit verhaal had zoveel intenser, zoveel intiemer, zoveel mooier kunnen zijn. Het hoofdpersonage werd/wordt gepest, is een kind van gescheiden ouders, is bewust vaak alleen en verminkt zichzelf. Deze vier bijzonder gevoelige thema's worden naar mijn gevoel op een eerder afstandelijke en oppervlakkige manier aangekaart. Terwijl het toch de bedoeling was om deze thema's bespreekbaar te maken. Ik vind het bijzonder spijtig dat er niet dieper ingegaan wordt op de problematiek van zelfverminking. Het personage beseft dat het niet oké is en dat staat ook te lezen in het boek maar nergens geeft de schrijfster mee wat verminking echt is.
Op de cover prijkt een meisje met helder blauwe ogen, een gave blanke huid en roze lippen. Na het lezen van het verhaal zou je kunnen concluderen dat de streep door de foto wijst op het feit dat Kaat niet goed in haar vel zit. Dat wat ze toont aan de buitenwereld haaks staat op haar gevoel binnenin. De titel 'Papieren vriendin' verwijst naar haar enige vriendin die ze kan vertrouwen, namelijk haar dagboek.
Ondanks het feit dat ik ontgoocheld ben in dit verhaal, wil ik het andere boek over Kaat, met name 'Harde noten', graag lezen. Ik ben de schrijfster wel dankbaar dat ze een poging deed om deze thema's aan te brengen.