Boek
Nederlands

Aan de bruid

Ingmar Heytze (auteur)
In Aan de bruid toont Ingmar Heytze dat hij niet bang is voor lyriek. Hij wil tranen zien, zelfs in een glazen oog. Het gevaar van sentiment ligt weliswaar op de loer, maar dat heeft hij liever dan aan de veilige kant blijven. Natuurlijk wordt de liefde in al haar gedaanten bezongen, de lege fles, de verbraste nacht, maar we lezen ook over het 's morgens groeten van de dingen, een prijsvraag voor
Titel
Aan de bruid
Auteur
Ingmar Heytze 1970-
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Podium, 2001 | Andere uitgaves
48 p.
ISBN
90-5759-353-X

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 9 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

In de dichtbundel Aan de bruid houdt Ingmar Heytze (geb. 1970) een pleidooi voor een onvervreemdbaar basisrecht van ieder individu: het recht op nostalgie. "Ik leef nog steeds -- een vorig leven / dat me niet is toegestaan", verzucht de dichter in het titelgedicht en elders klinkt het dat "wij wachten / op de sneeuw van vorig jaar". In deze hippe tijden van vooruitgangsdenken en vernieuwing allerhande is het inderdaad allesbehalve een sinecure om nog langer met je hoofd in het verleden rond te dolen. Langs alle kanten worden we belaagd en om steeds sneller beslissingen te nemen, steeds genuanceerder toekomstvisies uit te werken en een immer uitdijende agenda de baas te blijven. Wie daarbij al te veel bij de pakken blijft zitten, heet al gauw een loser of op zijn minst maatschappelijk incompetent. Laat een dichter nu net bij de gratie van mijmering bestaan, en je begrijpt meteen Heytzes bron van ergernis.

In vele gedichten uit Aan de bruid maakt Heytze een b…Lees verder
Vierde bundel van Ingmar Heytze (1970). Hij debuteerde in 1989, maar werd bekend met zijn tweede bundel 'De allesvrezer' die verscheen in 1997. Sindsdien is zijn naam regelmatig te horen, en terecht. Riep een groot aantal gedichten uit de vorige bundels nog jongensachtige branieschopperij naar voren, ditmaal is het anders gesteld. Heytze is met succes de diepte in gedoken. Zinnen die raken, maar nooit botsen. Zinnen die strelen, maar nooit kietelen. Samen vormen ze gedichten die af zijn. De liefde wordt weer bezongen, alsook de dagelijkse dingen die we van zijn voorgaande bundels zo goed kennen. Een verhuisgedicht, een spijkerbroekgedicht, thuiskomen na een nacht vol drank. Een rijpe bundel die begint met 'Entree' en afsluit met 'Enfin'. En opnieuw heeft Heytze het voor elkaar: op het omslag staat een toepasselijke afbeelding van de hand van Dolf Zwerver.

Over Ingmar Heytze

Ingmar Heytze (Utrecht, 16 februari 1970) is een Nederlandse dichter en schrijver.

Carrière

Heytze begon op 15-jarige leeftijd met dichten. Hij studeerde Algemene Letteren (tegenwoordig Taal- en Cultuurstudies) in zijn geboortestad Utrecht, met als specialisatie Communicatiekunde. In 1997 debuteerde hij met De allesvrezer en trad hij ook op tijdens de Nacht van de Poëzie. In het culturele seizoen 1999-2000 was hij de eerste "huisfilosoof" van het Utrechtse Centraal Museum.

Heytze rekent men tot de zogenaamde Utrecht Maffia, een groep van Utrechtse schrijvers en columnisten, waartoe ook Manon Uphoff, Ronald Giphart, Jerry Goossens en Jack Nouws gerekend worden. Halverwege de jaren negentig van de vorige eeuw kwam deze groep schrijvers onregelmatig samen in Theatercafé De Bastaard. Het bestaan van deze groep is door de leden altijd ontkend.

Als freelance journalist werkte hij ond…Lees verder op Wikipedia