Terwijl het lichaam van een overleden alcoholist door de gemeentelijke diensten naar zijn crematie wordt begeleid, overdenken enkele daklozen, alcoholisten en drugsverslaafden aan de hand van diens geschiedenis hun uitzichtloze bestaan op straat.
Titel
Zelfs de honden
Auteur
Jon McGregor
Vertaler
Manon Smits
Verteller
An Steenackers  (inlezer)
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
Even the dogs
Distributeur
Brussel: Luisterpunt, 2021
1 cd
Speelduur
7:28
Oorspr. uitgever
Nieuw Amsterdam
Aantekening
Vlaamse stem Stem: Vrouw

Andere formaten:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 1 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Het ritme van de wanhoop

Zelfs de honden van de Britse schrijver Jon McGregor volgt dakloze drugsverslaafden. Het is één lang­gerekte bad trip.

Reservoir 13 (2017) begint schijnbaar als een thriller. Een dertienjarig meisje verdwijnt spoorloos, waarna de dorpsbewoners een zoekactie beginnen. Voor Jon McGregor is het slechts een opstapje naar een roman over het leven van die dorpelingen en het verglijden van de tijd, verspreid over dertien jaar. De constructie is ingenieus en experimenteel, McGregors blik die van een camera, het ritme dat van het dagelijkse leven zelf en het boek van een verpletterende schoonheid, een van de mooiste romans die ik ooit las.

Ook Zelfs de honden, zeven jaar eerder verschenen en nu vertaald, begint schijnbaar als een thriller. Is ­Robert, wiens lijk de politie wegdraagt, vermoord? Wie heeft hem het laatst gezien? Waarom ligt zijn lichaam al dagenlang te rotten? Terwijl hij wordt weggereden, wordt hij vergezeld door een onzichtbare groep naamlozen die zichzelf 'wij' noemen. Als een camera volgen ze een paar dakloze drugsverslaafden die bij Robert over de vloer kwamen. Hun dagen zijn e…Lees verder

Jon McGregor - Zelfs de honden

BOEKENBAL

★★★★☆

Net als 'Reservoir 13' zou je de nu vertaalde derde roman van Jon McGregor een elegie voor verloren zielen kunnen noemen. Maar waar het eerstgenoemde boek nog iets troostrijks had, zijn in 'Zelfs de honden' door verdriet gedempte lichtpuntjes ver te zoeken. Wat niet wegneemt dat dit requiem voor ene Robert Radcliffe van een inktzwarte pracht is.

Robert wordt op een koude decemberdag dood aangetroffen in zijn verpauperde flatje. Ooit begon hij hoopvol een gezinsleven met Yvonne, met wie hij dochter Laura kreeg. Maar algauw verschenen er vege tekenen als in gootsteenkastjes verstopte flessen whisky. Toen het meisje 7 was, vertrokken moeder en kind, waarna de alcoholist in beschonken eenzaamheid verkommerde.

Zijn enige gezelschap: de daklozen en verslaafden die zijn flat als uitvalsbasis gebruikten. Zo is er de goedhartige heroïnejunk Danny, die Roberts lijk als eerste vindt, maar te zeer panikeert om dat iemand te laten weten. Er is vriend/beschermer M…Lees verder

Naalden noch kransen

Een vereenzaamde man sterft aan de rafelrand van de maatschappij. Jon McGregor schreef een prachtige elegie waarin hij de onzichtbaren een menselijk gelaat schenkt.

Robert Radcliffe is dood. Ergens tussen kerst en Nieuwjaar heeft zijn gehavende lichaam de geest gegeven, en vlak voor hij naar het schimmenrijk afreist, overschouwt hij nog één keer zijn leven.

Het begon goed, met zijn geliefde Yvonne en hun jonge dochter Laura, met vast werk en een leuke flat. En zolang hij in beweging bleef, kon hij de snerpende pijn in zijn hoofd dempen. Was het een oude oorlogswonde, een granaatscherf die achter zijn oor de uiteinden van zijn brein tergde, of iets banalers, een uit de hand gelopen kroeggevecht, in de verkeerde steeg met de verkeerde kerels slaags geraakt? De lijkschouwer pulkt het metaal met een pincet uit Roberts schedel en concentreert zich op diens ingewanden, waarbij vooral de levercirrose opvalt.

Het begon goed, maar toen ging het fout. Met een laatste krachtinspanning ziet Robert zichzelf werkloos worden, in pubs rondhangen, thuis liters cider wegstouwen – de angst in de ogen van Laura wanneer hij lallen…Lees verder

Suggesties