De figuurtjes uit 'Sesamstraat' worden hier opgevoerd in eenvoudige verhaaltjes. De zes stevige kartonboekjes uit de reeks 'Clavis peuter' werden alle geschreven en getekend door Kathleen Amant.

Purk ruimt op en De zonnebril van Ieniemienie zijn allebei zoekboekjes. In het eerste gaat het om tegenstellingen: dik-dun, recht-krom (hoewel -- een rechte banaan?) enz. In het tweede gaat het om de begrippen in, op, onder, boven..., uitgebeeld door het zoeken naar de zonnebril, die uiteindelijk op Ieniemienie's hoofd staat. Tommie zoekt Purk is ook een zoekboek, maar met flapjes, wat het verhaal speelser maakt omdat het niet meteen beoogt dat de peuters iets moeten leren. Dat is wel het geval bij Tommie is jarig, waar de kleuren aan de orde zijn, en Pino gaat in bad, waar de eendjes worden geteld. Pino en Ieniemienie gaan op vakantie is dan weer een flapjesboek met allerlei spulletjes verstopt in koffers.

De teksten zijn eenvoudig en grappig met hier en daar leuke details, zoals het feit dat Ieniemienie overal haar zonnenbril zoekt die de hele tijd te zien is bovenop haar oren; of Purk die mee in de speelgoedkist springt bij het opruimen; of Pino die een dikke sjaal en wollen muts mee naar zee wil nemen in volle zomer. De illustraties zijn kleurrijk, maar nogal statisch. Wat vooral opvalt is dat de uitdrukking op de snoetjes bij alle figuurtjes dezelfde is: lachend, recht voor zich uitkijkend en jammer genoeg vaak met scheelkijkende ogen, wat absoluut onverantwoord is. En waarom moeten peuters per se altijd iets leren? [Josee Goyvaerts]

Vierkant prentenboek met afgeronde hoeken van stevig karton, waarin Pino uit Sesamstraat met een aantal badeendjes in bad gaat. De illustraties staan steeds op de rechter-, de tekst op de linkerpagina. Die tekst bestaat meestal uit vijf en een enkele keer uit vier - niet rijmende - korte regels. Alle illustraties hebben dezelfde strak roze achtergrond, zoals ook bij het omslag is gebruikt. Op de illustraties wordt Pino gevolgd bij de verschillende stappen van het in het bad gaan. Behalve de grote blauwe vogel, een ouderwets wit bad op pootjes en het badwater valt er niet meer te zien dan een op- of aflopend aantal eendjes. Dat aantal loopt niet met een tegelijk op of af, maar wijzigt in stappen van verschillende grootte. Ook blijken er eenden van verschillende kleuren te zijn. Wel wordt die andere kleur in de bijbehorende tekst toegelicht. Het boekje heeft wel de stevigheid voor het zelf doorkijken ervan door lezers vanaf circa 2,5 jaar, maar de opbouw mist de logica van het tellen die voor jonge kinderen belangrijk is. Tekst en tekeningen op voor- en achterplat.

Pino gaat in bad. Hij neemt zijn badeendjes mee en zet ze op de rand van het bad. Er zijn zes gele eendjes, twee groene en twee rode. De peuters kunnen samen met Pino tellen. De kleuren komen hierbij ook aan bod. De kaft en de bladzijden zijn uit stevig karton vervaardigd, wat handig is voor peuterhandjes. Het is een mooi ogend kartonboekje, maar het mist originaliteit. Sesamstraatkijkertjes zullen Pino wel herkennen. In tegenstelling tot het leuke kinderprogramma, spreekt dit boekje niet echt aan. Op de kleurrijke prenten is weinig meer te zien dan de tekst vertelt. Peuters en kleuters zullen wel vlug meetellen maar verder is er geen verhaal. Het is nogal beperkend en heel schools. Afgezien van dit didactisch aspect heeft het boekje weinig te bieden. De peuters leren de kleuren rood, groen en geel maar de rode eendjes lijken meer roze tegen de roze achtergrond. Niet bruikbaar om de kleuren aan te leren.