Boek
Nederlands
Andere formaten
Toegankelijke formaten:

Die vleugels : gedichten. II

Leo Vroman (auteur)
+1
Die vleugels : gedichten. II
×
Die vleugels : gedichten. II Die vleugels : gedichten. II

Die vleugels : gedichten. II

Toen Leo Vroman op 22 februari 2014 stierf, lagen op zijn werkkamer drie mappen met het opschrift `Die vleugels II . In 2013 is Die vleugels verschenen , zijn gedichten tot de zomer van 2012, maar alles wat hij daarna schreef hoorde daar zijns inziens nog bij. Die gedichten verschijnen nu: het finale werk. Stap voor stap treedt de dood erin naderbij, totdat hij aanklopt en Vroman zijn allerlaatst
Titel
Die vleugels : gedichten. II
Auteur
Leo Vroman
Taal
Nederlands
Editie
1
Uitgever
Amsterdam: Querido, 2015
240 p.
ISBN
9789021457949 (paperback)

Andere formaten:

Toegankelijke formaten:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 38 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Postuum cadeau van een allemansdichter

POËZIE. Leo Vroman zou op 10 april honderd jaar zijn geworden. Dat heeft hij niet meer mogen meemaken. Maar hij heeft ons nog een mooie, uitgebreide verzameling gedichten nagelaten, als postume traktatie voor zijn eeuwfeest.

Toen Leo Vroman op 22 februari stierf, liet hij drie mappen met gedichten na die hij tussen de zomer van 2012 en tot heel kort voor zijn dood had geschreven. De mappen droegen de titel Die vleugels II. Het was Vromans terechte wens dat ze na zijn dood alsnog uitgegeven zouden worden. Ze schetsen zijn lucide besef van het naderende einde, dat hij met de hem zo kenmerkende speelse vitaliteit onder woorden brengt, zoals in het gedicht dat ik koos, een van zijn laatste.

Een allemansdichter: het woord bestaat niet, maar het zou voor Leo Vroman uitgevonden moeten worden. Iedereen die zelden of nooit poëzie leest, moet geboeid kunnen raken door Vromans gedichten. Niet alleen omdat ze eenvoudig oogt, maar ook en vooral omdat ze zo'n intieme band met de lezer tot stand brengt. Het is niet alleen een omschrijving van de toegankelijkheid van zijn werk, maar ook van het feit dat zijn poëzie de indruk wekt dat hij je als lezer rechtstreeks aanspreekt.

Bloed en cellen

Alsmaar …Lees verder

Met de vorige bundel 'Die vleugels' (2013) vormt dit postuum verschenen tweede deel - Vroman stierf op 22 februari 2014 - één geheel: ze vormen het indrukwekkende poëtische dagboek van zijn laatste levensjaren. Het onderwerp is vanzelfsprekend het leven maar ook de bijna tastbare dood. Deze poëzie speelt zich af in het grensgebied, het lichamelijk ervaren neigt al naar afwezigheid, voelt de verstrengeling met de dood in levenden lijve. Honderden, nee duizenden gedichten schreef Vroman. Dit is zijn laatste, 'Einde': 'Hij lijkt vast minder erg - / die lief bijeengebrachte / hoop spaanders van mijn gedachten - / op mij dan een berg. // Waar zal die laaiende gestalte / van mij dan uit bestaan / en waar kwam die late / eerste vonk vandaan?' Geschreven op 10 februari 2014, twaalf dagen voor zijn dood. Ook in deze allerlaatste fase is Vroman de imposante dichter gebleven van de eenheid en de samenhang, ook van leven en dood.

Over Leo Vroman

Leo Vroman (Gouda, 10 april 1915 – Fort Worth, 22 februari 2014) was een Nederlands-Amerikaans dichter, (toneel)schrijver, tekenaar, schilder, bioloog en hematoloog. In Nederland is hij vooral bekend als dichter. Zelf beschouwde hij zich allereerst als wetenschapper. Vroman woonde en werkte vanaf 1947 in de Verenigde Staten en werd in 1951 Amerikaans staatsburger. Toch geldt hij als een van de belangrijkste Nederlandse dichters. In 1964 ontving hij de P.C. Hooft-prijs.

Biografie

Vroman was van Joodse afkomst en woonde tot aan het begin van de Tweede Wereldoorlog aan de Krugerlaan 87 in Gouda. Hij studeerde, na de Rijks-HBS in Gouda, van 1932 tot 1940 biologie in Utrecht. Tijdens zijn studie leerde hij Albert Alberts, Kees Stip en Anton Koolhaas kennen op studentenvereniging Unitas. Met zijn vriend Anton Koolhaas maakte hij voor de Tweede Wereldoorlog strips voor kranten.

Na de inval van de Duitsers op 10 mei 1940 vertrok …Lees verder op Wikipedia