Boek
Nederlands
Andere formaten
Toegankelijke formaten:

Nee, nog niet dood

Leo Vroman (auteur)
+1
Nee, nog niet dood
×
Nee, nog niet dood Nee, nog niet dood

Nee, nog niet dood

Uiterst innerlijk Na veel onvoelbaar pogen heb ik eindelijk mijn ogen open gedicht, maar zozeer naar binnen gericht dat ze in de spiegel blijken op 2 witte schelpjes te lijken geen gezicht.
Onderwerp
Dood
Titel
Nee, nog niet dood
Auteur
Leo Vroman
Taal
Nederlands
Uitgever
Amsterdam: Querido, 2008
107 p.
ISBN
9789021434148

Andere formaten:

Toegankelijke formaten:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 49 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

In zijn lange dichterscarrière heeft Leo Vroman nooit heilige huisjes ontzien. Hij lapte de modernistische dwang tot autonome poëzie aan zijn laars ? hij schreef vrolijk over zichzelf ? en hij had maling aan overdreven (klassieke of experimentele) ernst. Een gedicht mocht best banale passages bevatten of al eens melig rijmen. Nee, nog niet dood is een sterk autobiografische bundel. De dichter is in de negentig, speels en levendig als steeds, maar de dood ligt in het verschiet. De meer dan zeventig gedichten mijmeren over de eenheid van lichaam en geest, die de bioloog zo vertrouwd is, en over het leven als reis in de tijd: "Vreeswaardig reizen is dit soort / waarin de onomkeerbaarheid / van alles wordt geopenbaard, / want wij reizen niets dan voort." Ook deze bundel bevat psalmen, waarin Vroman zich richt tot het Systeem, het oneerbiedige en indringende vragen stelt. Hij onderkent de contradicties in zijn leven ("De koe die ik aaide kon mij niet beletten / dat ik nog steeds van…Lees verder
Nee, de dichter Leo Vroman is bepaald nog niet dood. Het lijkt er de laatste, zeg, twintig jaar zelfs wel op dat hij aan een tweede, versneld en verrijkt, dichtersleven is begonnen in het aangezicht van de naderende en onafwendbare dood. Ouderdom en dood waren altijd al Vromans biologisch gefundeerde levenskwesties, steevast verbonden met de liefde, niet alleen voor zijn Tineke, maar ook voor alles wat bestaat, leeft en dus ook sterft. Zijn poëzie is gewijd aan zijn levens- en stervensopvatting: niets gaat verloren in het Systeem, dat hij via zijn Psalmen telkens aanroept, als een God, en alles heeft zoals het gaat zijn natuurlijke of natuurkundig voorbestemde rol. Deze volle ouderdomsbundel, die bijna hamerend de komende verdwijning als onderwerp heeft, is indrukwekkend, juist in zijn afwisseling van lichte en ernstige benadering van de dood. Vroman beschouwt het dichten zelf als een vorm van eigen stervensbegeleiding, waardoor zijn bundel aanknopingspunten biedt voor iedereen, aange…Lees verder

Over Leo Vroman

Leo Vroman (Gouda, 10 april 1915 – Fort Worth, 22 februari 2014) was een Nederlands-Amerikaans dichter, (toneel)schrijver, tekenaar, schilder, bioloog en hematoloog. In Nederland is hij vooral bekend als dichter. Zelf beschouwde hij zich allereerst als wetenschapper. Vroman woonde en werkte vanaf 1947 in de Verenigde Staten en werd in 1951 Amerikaans staatsburger. Toch geldt hij als een van de belangrijkste Nederlandse dichters. In 1964 ontving hij de P.C. Hooft-prijs.

Biografie

Vroman was van Joodse afkomst en woonde tot aan het begin van de Tweede Wereldoorlog aan de Krugerlaan 87 in Gouda. Hij studeerde, na de Rijks-HBS in Gouda, van 1932 tot 1940 biologie in Utrecht. Tijdens zijn studie leerde hij Albert Alberts, Kees Stip en Anton Koolhaas kennen op studentenvereniging Unitas. Met zijn vriend Anton Koolhaas maakte hij voor de Tweede Wereldoorlog strips voor kranten.

Na de inval van de Duitsers op 10 mei 1940 vertrok …Lees verder op Wikipedia