'O, ik heb zo vreemd gedroomd!' zegt Alice tegen haar zus als ze uit een zomermiddagslaapje ontwaakt. En dat is nog heel mild uitgedrukt. Vanaf het ogenblik dat Alice een Wit Konijn met een horloge in zijn vestzakje ziet langslopen, volgen de wonderlijke gebeurtenissen elkaar in snel tempo op: drankjes en koekjes die haar doen groeien of krimpen, een kat waarvan de grijns nog te zien is als de rest van het dier al is verdwenen, een Hartenkoningin die voortdurend roept dat er koppen moeten vallen, een hertogin die overal een moraal in ziet. Maar meer nog dan de vreemde personages, dieren en kaarten, is het de taal die voor de grootste verwarring bij Alice zorgt. Door haar nuchterheid en gezond verstand is Alice opgewassen tegen de ontregelde situaties. De vertaling laat zich soepel lezen, wat gezien Carrolls woordspelingen geen geringe verdienste is (die van Matsier is echter beter, vooral in de gedichten). Met de voor kinderen wat ouderwets aandoende, oorspronkelijke illustraties van John Tenniel. Achterin enkele biografische gegevens over Charles Dodgson (Lewis Carroll) als schrijver en fotograaf. Ruime letter, krappe marge, klein formaat. Vanaf ca. 11 jaar.