Elke ochtend tekent Jan Jacob zijn gelukjes op de muren thuis. In de loop van de dag komen die uit en elke avond kroont zijn vader hem dan ook tot winnaar van het grote geluk. De twee lijken het goed te hebben samen, maar daar denkt de buitenwereld anders over. Juf Bankroet wil Jan Jacob uit alle macht kneden tot een doodgewone jongen, en Mildred wil hem bij andere ouders onderbrengen. Maar dan raakt Jan Jacob bevriend met Melinda, de dochter van de premier.

Door de kinderlijke blik van Jan Jacob weegt de positieve, optimistische noot door in het verhaal. Zo is hem verteld dat zijn overleden moeder op haar laatste dag zo gelukkig was dat ze in duizenden duimelingen uit elkaar is gespat. En dat ze daarom nu overal is, in elke bloem, elke ster en elke vogel. Ook verzint Jan Jacob verhalen en woorden in plaats van te lezen wat er staat, eigenlijk zit zijn dyslexie hem in de weg, maar zijn vader vindt het prachtig. De relatie tussen beiden is hartverwarmend, pas wanneer we door de bril van de buitenstaanders kijken, worden de problemen duidelijk zichtbaar. Want die zijn er wel degelijk. De problematische thuissituatie is subtiel en genuanceerd geschetst, daarnaast komt er behalve dyslexie ook pestgedrag aan bod. En is er de aanhoudende druk op Melinda, die met alles en nog wat het aantal stemmen op haar vader zou kunnen beïnvloeden. Het happy end en de voorspelbaarheid doen geen afbreuk aan het meeslepende, vlot geschreven verhaal waarin een ernstige problematiek onderhuids wordt meegegeven aan jonge kinderen.

De zwart-wit Illustraties zijn geen uitschieters. Wel leuk is hoe beide aspecten al op de cover weergegeven zijn: een grote lamp laat Jan Jacob baden in licht, warmte en vrolijkheid, alles wat daarbuiten valt is grijs en armoedig.