De kist is een verhaal met een heerlijke beweging. Het begint rustig. Geesje, een kleine geit, loopt zoals elke morgen naar het strand om de zeelucht op te snuiven. Gevolgd door de 'stomme' hond Wubbo rent ze het strand op. Daar vindt ze tussen een heleboel troep een kist. En wat is er spannender dan een kist op het strand? Maar dan slaat de angst toe, onverklaarbaar en eensklaps als de kist zelf. Geesje hoort een vreemd geluid. Vliegensvlug verstopt ze zich in de kist. Intussen is ook Wubbo gearriveerd en als Geesje hem waarschuwt voor het gevaar, springt hij bij haar in de kist. Zo vergaat het ook de Albatros en Roosje het varken. Met elk dier neemt het monsterachtige wezen buiten vreselijker proporties aan. De spanning en de druk nemen toe, ook letterlijk want de kist wordt een beetje krap met al die dieren. Plotseling moet Roosje dringend, dat heeft ze altijd als ze bang is. Voor ze het goed en wel beseft, is het te laat. Nu wil iedereen eruit. Geesje bedenkt een slim plan: ze tellen tot drie en springen met een luide kreet samen uit de kist. Het plannetje lukt blijkbaar, want het zeemonster is nergens meer te zien. Of heeft het zich misschien verstopt? De vier dieren denken hetzelfde. Met vereende krachten duwen ze de zware kist in zee. Het slot is in zijn eenvoud een pareltje. Er wordt met geen woord meer over het monster gerept. Het verhaal laat het aan de verbeelding van de lezers/luisteraars over of er een echt monster was of niet.

De illustraties sluiten op een wonderlijke manier bij het verhaal aan. Vooral de afstand is telkens bijzonder functioneel gekozen. Indrukwekkend is hoe de illustratrice de angst van Geesje en Wubbo verbeeldt vanuit vogelperspectief als die in de kist als het ware platgedrukt worden door een beangstigende schaduw. Grappig is hoe ze even verder drie paar bange ogen in close-up door de kieren van de kist laat loeren. Nog wat verder verwijst ze met de vier dieren op elkaar speels naar De Bremer Stadsmuzikanten. Als de dieren met een schreeuw uit de kist springen, beeldt ze hen uit met een uiterst expressieve mimiek in een wilde beweging tegen een felrode achtergrond. De rust uit de kist met de zachte pasteltinten van de zee en het strand contrasteert er een bijzonder functioneel mee.

De vertaling van L.M.Niskos leest expressief. De dialogen klinken levendig en de beschrijvingen zijn klankrijk en beeldend. Mooi is hoe de auteur gebruik maakt van een bijzonder leidmotief. Elke passage waarbij de dieren in de kist springen of hun angst uiten, wordt afgesloten met het zinnetje "Buiten ruist de zee". Op een aparte manier relativeert dit hun angst en biedt de zee de nodige rust. Een speels prentenboek om jonge kinderen ademloos mee te laten genieten. [Jan Van Coillie]

Prentenboek over Geesje de geit die een grote kist op het strand ontdekt. Als zij een eng geluid uit zee hoort, verstopt ze zich in de kist. Al spoedig krijgt ze gezelschap van de hond Wubbo, meeuw Alba en Roosje het varken. Als het te krap wordt en het bang geworden varken een onaangename geur verspreidt, besluiten ze het zeemonster met een hard gebrul te verjagen. Het strand blijkt leeg. Uit voorzorg duwen ze de kist - met of zonder monster - de zee in. De goed lopende tekst bevat veel dialoog waardoor het boek zich prima laat voorlezen. Door de steeds terugkerende zin 'buiten ruist de zee' wordt duidelijk dat er geen echt zeemonster is. De illustraties in gecombineerde techniek (krijt/waterverf) beslaan steeds een dubbele pagina. De gekleurde tekeningen -in zachte en warme tinten - zijn zeer aansprekend en bevatten leuke details. De manier waarop de dieren in het verhaal geplaatst zijn, zorgt voor een mooie dieptewerking. Origineel gegeven dat op een speelse en voor jonge kinderen boeiende manier is uitgewerkt. Prima verzorgd prentenboek voor kinderen vanaf ca. 4 jaar.