De auteur (1953), tevens werkzaam als journalist, volgt in deze roman een stramien dat hem niet vreemd is. Een veelheid aan personages krijgt een eigen stem en/of perspectief, wat een mozaïek oplevert van een typisch Vlaams plattelandsdorp. De revue passeren onder meer: een gepensioneerde postbode die een centrale en verbindende rol in de gemeenschap speelt; een stel waarvan de vrouw met de man breekt juist in de laatste fase van haar terminale ziekte; een moeder en dochter die hun reputatie van roddelzieke dorpsspionnen eer aandoen; de plaatselijke loodgieter die niet alleen leidingen en kranen maakt maar ook de vrouwen uit het dorp wat intiem genot schenkt; de plaatselijke kruimeldieven; de bejaarde pastoor van de kerk in het centrum en de gebruikelijke entourage rond zo’n kerk; de gierige rijkaard van het dorp, etcetera. De lezer leert personages kennen en volgt een aantal verhaallijnen en intriges die dwars door de portretten lopen. De van Vlaams doordrenkte vertelstijl, gecombineerd met een soms verwarrende tekstopbouw en interpunctie, vergen een geoefende lezer. De auteur schreef eerder o.a. 'De onderpastoor'*.