Rome is eeuwen oud en tegelijk eeuwig jong. Elk jaar wordt de stad overspoeld door massa's laatstejaarsscholieren die er de wortels van onze beschaving komen bewonderen en bestuderen. Dit boekje is de tekst van een lezing voor het Nederlands Klassiek Verbond. De auteur, volbloed classicus, bespreekt de getuigenissen en de gevoelens van beroemde Romereizigers uit het verleden: Montaigne (1580-1581), Goethe (1787), Freud (1901), vermengd met die van hemzelf. Hij vertelt ook hoe hun reis verliep, wat ze in Rome deden (Goethe voltooide er twee toneelstukken), waar ze verbleven, hoeveel ze ervoor betaalden, welke rol hun kennis van het Latijn speelde, wat de stad voor hen betekende. Voor Freud was dat 'een psychische confrontatie en een afdaling in de archeologie van zijn bewustzijn', voor Goethe 'de ontdekking van zijn fysieke levensdrift als bron voor schrijven', voor Montaigne gewoon 'de bevestiging van zijn houding als nieuwsgierige observator van de mens, de taal en de schoonheid'. En voor Asscher: 'Eerst Rome zien en dan leven', het omgekeerde dus van 'Vedere Napoli e poi muori'. De zwart-witfoto's achteraan zijn van matige kwaliteit, de literatuurlijst is kort maar straalt klasse uit.