De getuigenissen van drie vrouwen laten zien dat de toestand in de theocratie Gilead minder goed is dan voorheen.
Titel
De testamenten
Auteur
Margaret Atwood
Vertaler
Lidwien Biekmann Tjadine Stheeman
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
The testaments
Uitgever
Amsterdam: Prometheus, 2019
438 p.
Aantekening
Vervolg op Het verhaal van de dienstmaagd
ISBN
9789044641882 (paperback)

Andere formaten:

Toegankelijke formaten:

Andere talen:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 350 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Dienstmaagden zonder megafoon

Als we de nieuwe Margaret Atwood lezen, waarschuwt Natasha Walter, dan mogen we vrouwen niet louter bekijken als engelen óf slachtoffers.

In deze donkere en moeilijke politieke tijden betrap ik mezelf er vaak op dat ik snak naar duidelijkheid. Ik zoek naar verklaringen en geruststellingen, vaak vruchteloos. Toen ik een paar dagen geleden De testamenten, de nieuwe roman van Margaret Atwood, in handen kreeg, stond ik versteld van de bijna fysieke honger die ik voelde om terug te keren naar de wereld van Gilead. Een van de redenen waarom deze dystopie bij zoveel mensen aanslaat, is haar duidelijkheid. Begrijp me niet verkeerd: ik zeg niet dat Atwoods creatie geen complexe plot bevat, maar in Gilead vind je wel veel morele zekerheden. Er is goed en er is kwaad. Er is onderdrukking en er is verzet.

De voorbije jaren kreeg ik het warm vanbinnen toen ik overal dienstmaagden met rode mantels zag verschijnen. Hoewel ze symbool zijn voor een mogelijk huiveringwekkende toekomst, tonen ze ook een gemeenschappelijke verstandhouding, en daar put ik hoop uit. In tegenstelling tot Het verhaal van de dienstmaagd is De testamen…Lees verder

Atwood laat zich niet annexeren

Maakt Margaret Atwood de opgeklopte verwachtingen waar in het vervolg op The Handmaid's Tale? Een vaardige pen heeft ze zeker, al zijn niet alle verhaallijnen even boeiend.

Weinig schrijvers valt bij leven zo veel erkenning ten deel als de nu bijna 80-jarige Canadese Margaret Atwood. Haar naam staat al jaren in het rijtje Nobelprijskandidaten, ze ontving literaire prijzen en eredoctoraten, haar wereldwijde verkoopcijfers zijn duizelingwekkend, en dan heeft ze ook nog eens twee miljoen fans op Twitter.

Ronduit spectaculair was het tweede leven voor haar dystopische roman The Handmaid's Tale (Het verhaal van de dienstmaagd) uit 1985, waarin ze de gevolgen beschrijft van een christenfundamentalistische coup in grote delen van de Verenigde Staten. In de jonge staat Gilead geldt de Bijbel als richtsnoer - in zijn allerzwartste, oudtestamentische gedaante welteverstaan. Mannelijke wezens hebben de alleenheerschappij, vrouwelijke zijn er veroordeeld tot kinderen baren en volledige dienstbaarheid. In 2017 belandde de roman plotseling op de bestsellerlijsten, met dank aan een bingewatchwaardige serie én aan de verkiezing van Donald Trump tot pres…Lees verder

Terug naar de hel

BOEKENBAL MARGARET ATWOOD 

Waarom zou Margaret Atwood na 34 jaar een vervolg schrijven op ‘The Handmaid’s Tale’, een boek dat nog steeds staat als een huis? In die hedendaagse klassieker schetst de Canadese schrijfster een niet zo heel verre toekomst waarin een groot deel van de Verenigde Staten met ijzeren hand wordt geregeerd door religieuze gekken. De bestuurders van het door natuurrampen en lage geboortecijfers geteisterde Gilead ontnemen vrouwen alle rechten en zetten hen in als wandelende baarmoeders. Gehuld in anoniem makende gewaden worden ze toegewezen aan de elite van het land. Nog vernederender: ze krijgen de naam van hun eigenaar. Net voor, tijdens en na de eisprong, moeten ze zich ritueel overgeven aan hun bevelvoerder, die zich in het bijzijn van zijn echtgenote in hen leegpompt. Het hele huishouden zit vervolgens te wachten op tekenen van zwangerschap: vraagt ze al om maandverband? Heeft ze gezwollen borsten? Als ze niet zwanger kan worden, wordt ze afgevoerd. Als ze w&eacute…Lees verder

Margaret Atwood: de dienstmaagd van de lezers

Vijfendertig jaar na de oorspronkelijke roman stuurt Margaret Atwood een vervolg op The Handmaid’s Tale de wereld in. The Testaments leest als flessenpost uit een mogelijke toekomst.

Vooral hun stilte maakte indruk. Begin september vorig jaar vonden in de Amerikaanse Senaat de hoorzittingen plaats die rechter Brett Kavanaugh het Hooggerechtshof in moesten loodsen. Zijn voordracht was omstreden, en niet alleen omdat president Trump hem steunde. Kavanaugh staat bekend als ethisch conservatief en een pro-lifer die ijvert voor strenge abortuswetten. Later die maand zou hij door verschillende vrouwen van aanranding beschuldigd worden maar op het moment van die tumultueuze hoorzitting lokte vooral zijn standpunt over abortus fel protest uit. Meerdere betogers werden hardhandig uit de zaal verwijderd. Buiten die zaal stonden de camera’s gericht op een rij stilzwijgende vrouwen, gehuld in rode gewaden, hun hoofden omkranst met witte nonnenkappen. Iedereen snapte de verwijzing naar The Handmaid’s Tale, de Hulu-reeks naar de gelijknamige roman van Margaret Atwood – bij het zien van die gaanderij vol Dienstmaagden, zoals in de reeks, mompelde je spontaan…Lees verder

Vijftien jaar na het slot van de roman ‘Het verhaal van de Dienstmaagd’ wordt via de getuigenissen van drie vrouwen verteld hoe het verder gaat in de theocratie Gilead, waar vruchtbare jonge vrouwen moeten leven als (seksuele) dienstmaagd. De oude tante Lydia werd als juriste gedwongen mee te werken aan Gilead en is nu een van de machthebbers, maar niet van harte. Ze wil wraak nemen en doet dat via de twee dochters van Offred. De jongste, Agnes is geadopteerd in Gilead en zal worden uitgehuwelijkt, maar weigert. Zusje Daisy werd uit Gilead gesmokkeld naar Canada, daar geadopteerd en gruwt van wat er in Gilead gebeurt. Het lukt tante Lydia de twee bij elkaar te brengen en stuurt hen op een missie. De belangrijke, vaak bekroonde Canadese, feministische auteur (1939) schrijft fictie en non-fictie. Van haar romans wordt ‘Het verhaal van de Dienstmaagd’ nu als haar meesterwerk gezien, dat tv-verfilmd werd. Dit goed besproken en -vertaalde vervolg staat op de shortlist van Booker Prize 2019…Lees verder

De prijs van vrijheid

Het langverwachte vervolg op 'Het verhaal van de dienstmaagd' stelt niet teleur.

Atwood-fans kunnen hun hart ophalen: 'De testamenten' leest als een trein. Het langverwachte, en veelgehypte, vervolg op 'Het verhaal van de dienstmaagd' stelt niet teleur, zeker niet qua leesgenot. In die dystopische roman uit 1985 beschreef ze het ontstaan van de republiek Gilead, een christenfundamentalistische politiestaat in de voormalige Verenigde Staten. In Gilead zijn de rechten van vrouwen teruggedraaid en moeten sommigen, de 'Dienstmaagden', gedwongen kinderen voor anderen baren. De meeslepende plot volgt de belevenissen van Vanfred, een Dienstmaagd die aan het einde probeert uit Gilead te ontsnappen. In het nieuwe, eveneens thrillerachtige verhaal smeedt een aantal vrouwen een complot om Gilead ten val te brengen.

'Dienstmaagd' kwam weer in het nieuws, en op de bestsellerlijsten, na de verkiezing van Donald Trump. De tv-serie naar het boek was toen al in de maak, en na het succes hiervan werd de roep om een vervolg steeds dwingender. Voor 'De testamenten' werd dez…Lees verder

Over Margaret Atwood

CC BY-SA 3.0 - Foto van/door Vanwaffle

Margaret Eleanor Atwood OC (Ottawa, 18 november 1939) is een van Canada's belangrijkste hedendaagse schrijvers. Ze is dichteres, romanschrijfster, literair criticus, feministe en politiek activiste. Ze krijgt zowel nationale als internationale erkenning.

Leven

Margaret Atwood is geboren in Ottawa in Ontario, en is de tweede van drie kinderen van Carl Atwood, een entomoloog, en Margaret Killiam, een diëtiste. Omdat haar vader veel onderzoek deed in de uitgestrekte bossen van Canada spendeerde ze veel van haar jonge jaren in afgelegen gebieden van Noord-Ontario, en pendelde heen en weer tussen Ottawa, Sault St. Marie en Toronto, en zat zo op veel verschillende scholen. Ze werd een enthousiast lezer, en begon op haar 16e te schrijven.

Vanaf 1957 studeerde ze aan de Victoria Universiteit in Toronto, en behaalde haar Bachelor of Arts-graad in Engels, met als bijvakken filosofie en Frans. Ze studeerde vanaf 1961 aan het Radcliffe C…Lees verder op Wikipedia

Suggesties