Prentenboek over een leeuw die een vrouw zoekt. Na de winterslaap gaat een bonte stoet dieren aan de slag om het huis van de leeuw schoon te maken. Nadat de versieringen zijn aangebracht, arriveert de leeuw met zijn leeuwin in het roeibootje. Tijd voor een groot feest. Aansprekende tekeningen (de prenten bevatten vooral dieren die deels vermenselijkt zijn en uiteraard is de onafscheidelijke olifant present) van deze gerenommeerde illustrator in zijn bekende stijl: omrande tekeningen in gemengde techniek waarbij vooral inkt en aquarel gebruikt zijn. Veel grappige details zijn in de tekeningen verborgen en maken het een feest ernaar te kijken. De tekst - enkele regels per bladzijde - op rijm gaat een enkele keer gebukt onder rijmdwang (‘het ijs was verdwenen, de zon stond al hoog, ze wasten de slaap uit hun bed en hun oog’), maar bevat tevens enkele humoristische passages. Leuke uitgave waarbij kleuters op een speelse wijze hun kennis van het dierenrijk kunnen vergroten. Voor ca. 4-jarigen.

“De leeuw wilde trouwen, dus zocht hij een vrouw. Het was in de winter, hij zag blauw van de kou.” (p. 1) Leeuw vertrekt met het voornemen in de lente terug te komen met een lief. De andere dieren besluiten intussen zijn huis een goede beurt te geven. Wanneer ze net klaar zijn met de allerlaatste voorbereidingen, komt leeuw aangevaren, met zijn leeuwin! Dit uiterst charmante verhaal wordt in eerste instantie gedragen door de tekeningen van Jan Jutte: de kaders rond enkele feestelijke bladzijden, de details in houding en mimiek, de actie die van het papier knalt. Van de leeuw die schaatsend vertrekt, voorovergebogen en met de voorpoten op de rug, tot de kreeft die met haar schaar een slinger knipt, ze zijn stuk voor stuk om te zoenen. De schoonmaak speelt zich voor je ogen af als een verrukkelijke scène uit een oude Walt Disney, je kan er als het ware de muziek bij horen. De tekst, op wisselend rijm, loopt overwegend vlot en laat zich dus goed voorlezen aan kleuters. Alleen jammer dat hier en daar het ritme niet helemaal volgt. Heel grappig is de scène waarin de dieren telkens denken klaar te zijn, maar evengoed telkens ontdekken dat er toch nog net één dingetje af te werken valt. Om dan te eindigen met de verlossende woorden:” ... kijk hoe de zwaardvis met zijn zwaard de taart in stukjes snijdt! Precies, precies, precies op tijd!” (p. 19).