Boek Nederlands

Ons leven in de bossen : roman

Marie Darrieussecq (auteur), Mirjam De Veth (vertaler)

Ons leven in de bossen : roman

Marie Darrieussecq (auteur), Mirjam De Veth (vertaler)
Een vrouw heeft zich teruggetrokken in de bossen, op de vlucht voor een vijandige maatschappij. Ze zit er te schrijven. En ze heeft daar haast mee, want haar lichaam en de wereld om haar heen verkeren in een staat van afbraak. Voorheen was ze psychologe.
Onderwerp
Klonen
Titel
Ons leven in de bossen : roman
Auteur
Marie Darrieussecq
Vertaler
Mirjam De Veth
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Frans
Oorspr. titel
Notre vie dans les forêts
Uitgever
Amsterdam: Uitgeverij De Arbeiderspers, © 2018
139 p.
ISBN
9789029524964 (paperback)

Ook in de collectie als:

Boek: Nederlands, Frans

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 150 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

De wereld volgens Marie

Roman. Met Ons leven in de bossen schreef Marie Darrieussecq een inktzwarte dystopie. Haar hoofdpersonage vlucht de bossen in, weg van de ontmenselijkte maatschappij.

De wereld staat aan de vooravond van onmenselijke en onwenselijke ontwikkelingen, daar is Marie ­Darrieussecq van overtuigd. Na haar eclatante debuut Zeugzoenen in 1996 publiceerde de Franse schrijfster een sciencefictionverhaal over een vrouw en haar kloon. Intussen, meer dan twintig jaar later, is die embryonale tekst uitgedijd tot een nabije-toekomstroman. Ons leven in de bossen is een inktzwarte dystopie. De terreuraanslagen hebben er stevig ingehakt en de samenleving wordt geregeerd door angst, sowieso een slechte raadgever. Voeg daarbij nog de klimaatperikelen, een obsessie met de eeuwige jeugd en allerlei wetenschappelijke en technologische ontwikkelingen op het gebied van robotisering, drones en klonen, en je krijgt een explosieve cocktail.

Darrieussecq stuurt haar lezers het bos in, waar haar vertelster een ontmenselijkte maatschappij is ontvlucht. Marie heet ze, en ze is psychotherapeute, net als de schrijfster zelf. De jonge vrouw maakte deel uit van een team …Lees verder

Gehecht aan haar puntgave kloonhelft

In Ons leven in de bossen waagt Marie Darrieussecq (1969) zich aan een dystopie. In een niet al te verre toekomst wonen we in hoge, slecht gebouwde flats zonder ramen en hebben we ingebouwde computers waarmee we constant online zijn. Robots hebben veel taken op zich genomen. Alles wordt gefilmd. En er zijn 'helften', de klonen die de garantie zijn voor een lang leven: wanneer er een orgaan aan vervanging toe is, wordt dat uit de slapende, puntgave kloon gehaald zodat we langer mee kunnen. Tegelijkertijd bestaat de radio nog altijd, en zijn er trams, treinen en collectieve taxi's.

De hoofdpersoon, de 40-jarige psycholoog Viviane, is dit leven ontvlucht. Ze bivakkeert met anderen in een resterend stukje bos, onder omstandigheden die doen denken aan de vluchtelingenkampen bij Calais. Ze sukkelt met haar gezondheid en voelt haar einde naderen. Ze wil een document achterlaten voor komende generaties, geschreven met potlood, op echt papier. Dat is de roman die we lezen. Door de schijnbaar losse structuur van deze dagboek-achtige tekst kan Darrieussecq haar informatie zorgvuldig doseren, waardoor je geboeid blijft. Het einde is op onverwachte wijze tamelijk ontluisterend.

Het doen en laten van de hoofdpersoon is gebaseerd op gehechtheid aan haar 'helft', een veronderstelling die hoe langer hoe minder geloofwaardig wordt. Ook gaat de schrijver de mist in wanneer ze een begrip als 'verveling' metafysisch wil duiden: 'Je wordt verpletterd tussen drie stomme dimensies en je zou willen oplossen.' Typisch Darrieussecq, die haar verhaal op een hoger plan wil tille…Lees verder

De Franse schrijfster (1969) was universitair docente. Sinds het internationale succes van haar eerste roman ‘Truismes’ (1996, Nederlandse titel: ‘Zeugzoenen’) schrijft ze fulltime. Haar romans spelen zich ergens tussen werkelijkheid en fantasie af. De personages en hun existentiële problemen zijn echter volkomen herkenbaar. Viviane is psychotherapeute in een sinistere stad van na de 21e eeuw. De robots zijn er nauwelijks te onderscheiden van de mensen, ze zijn uitgerust met onderhuidse chips voor toegang tot noodzakelijke voorzieningen, maar ook om mensen in de gaten te kunnen houden. Dat ze via een in coma gehouden kloon verzekerd is van reserveorganen op maat, bezorgt Viviane een schuldgevoel. Een schokkende ontdekking en berichten van haar boeiendste cliënt brengen haar ertoe zich aan te sluiten bij een groep dissidenten in het woud buiten de stad en vóór haar nabije dood een getuigenis te boekstaven. Zakelijke, poëtische en speelse passages wisselen elkaar af in dit quasi onsamen…Lees verder

Mens in een onmenselijk universum

Marie Darrieussecq schrijft een geloofwaardige dystopie die herinnert aan Kazuo Ishiguro.

Wat is het aan 'dystopische' romans dat ze me vrijwel altijd bijblijven? 'The Road' van Cormac McCarthy is het gruwelijkste boek dat ik ooit heb toegelaten in mijn brein. Soms heb ik er spijt van het gelezen te hebben, waarmee ik u 'The Road' even hartstochtelijk aanbeveel als afraad. Ook 'Die Wand' van Marlen Haushofer mocht er wezen en 'Never Let Me Go' van Kazuo Ishiguro. 'Ons leven in de bossen', de nieuwe roman van de Franse schrijver Marie Darrieussecq (soepel vertaald door Mirjam de Veth!), heeft met alle drie de boeken wat gemeen. In het geval van Ishiguro zo veel dat Darrieussecq vriendelijk gezegd schatplichtig aan hem is. Toeval of niet, de overeenkomsten zijn talrijk (wát dat ga ik niet verklappen want daarmee verraad ik veel van de plot), hetgeen niets afdoet aan de kwaliteit van het verhaal, zelfs niet aan de spanning. En spannend is het.

In een vloek en een zucht ben je erdoorheen. In nog geen 140 pagina's schept Darrieussecq een even somber als geloofw…Lees verder