Anna O. verkeert in een staat van coma. Officieel heet het: berustingssyndroom. Een functioneel neurologische stoornis, die in vakkringen tot FNS wordt afgekort. Anna O. ligt in haar ziekbed, aan de monitor, omringd door slangetjes en kabels waarmee ze kunstmatig in leven wordt gehouden.

'Het lijkt wel een pan spaghetti', bedenkt hoofdpersoon dokter Benedict Prince. Hij is forensisch psycholoog en staat bekend als 'slaapdeskundige'. Daarbovenop is hij de laatste hoop van het Britse ministerie van Justitie.

De 29-jarige Anna O. - voluit: Anna Ogilvy - ligt al vier jaar in deze coma. Haar laatst bekende handeling is dat ze tijdens een weekendje weg twee van haar beste vrienden heeft doodgestoken. Met een vleesmes, met een handvat van zacht materiaal en een lemmet van 20 centimeter. Daarmee haalde ze zeker twintig keer uit. Dat gebeurde tijdens het slaapwandelen, iets waar Anna O. vanaf haar 9de al last van heeft. Wel zond ze nog een appje aan haar familie: 'Sorry. Volgens mij heb ik ze vermoord.'

Over de toedracht en de achterliggende motieven tast de politie zoveel jaar later nog steeds in het duister. En daarom zit Benedict Prince nu aan dat ziekbed, samen met zijn onorthodoxe methodes. Zo meent hij dat muziek kan doordringen tot de psyche van een comapatiënt. Hij heeft begrepen dat Anna O. een Beatlesfan is, en op zijn mobieltje draait hij via Spotify nu 'Yesterday'. De lezer denkt even: o, niet zo'n gelukkige keuze. Als er één Beatles-liedje is waarbij je in slaap valt... Nou ja, detail.

Agatha Christie

De hierboven geschetste scènes komen uit de nieuwe Britse thriller Anna O. van auteur Matthew Blake, een debutant. Na zijn studie Engels aan Oxford werkte hij als speechschrijver bij het Britse parlement, voordat hij zich aan een thriller waagde. Dat deed hij, zo staat op zijn website, uit liefde voor het werk van Agatha Christie. Je proeft dat hij veel research in zijn verhaal heeft gestopt, met die hele medische toestand, en nogal Agatha Christie is dat de lezer aanvankelijk net zo veel van de zaak weet als hoofdpersoon Benedict Prince. Te weten: weinig tot niets.

Aldus wordt in ruim 400 pagina's een bouwwerk opgetrokken dat zich bedient van een intrigerend 'onbetrouwbaar perspectief'. Benedict Prince benadert familieleden en getuigen, maar die houden allemaal hun eigen verhaal. Hoofdverdachte Anna O. zegt toch niets meer, per slot. Dat loopt natuurlijk helemaal anders. Het wordt een schaakspel met de lezer, inclusief vele plotkantelingen, en daarmee heb je een fijne thriller in handen waarover ook de Britse pers al bijzonder lovend was.

Psycholoog en arts Ben Prince krijgt de zorg over een jonge vrouw die al jaren in een diepe slaap verkeert. Zij bleek tijdens een slaapwandeling betrokken te zijn geweest bij een dubbele moord, maar ze kan niet verhoord worden zolang ze niet wakker gemaakt kan worden. Prince slaagt er in met een nieuwe methode om haar te laten ontwaken, maar dan wordt ook langzaam duidelijk dat er veel meer achter zit dan hij ooit had kunnen vermoeden. Er blijkt een jarenlang complot mee te spelen. Na een vrij lange aanloop wordt de lezer langzaam maar zeker op de hoogte gebracht van alle gebeurtenissen voor en vlak na een dubbele moord. De spanning wordt geleidelijk opgevoerd om tenslotte te eindigen in een volkomen onverwachte ontknoping. Meerdere malen wordt men op het verkeerde been gezet. Jammer genoeg wordt het lezen lastiger door de vele psychologische en medische termen die gebruikt worden, ook al maken ze het verhaal geloofwaardiger. Al met al een boeiend verhaal dat enige inspanning vereist van de lezer, maar die dan ook veel waar voor zijn geld krijgt.