Het literaire oeuvre van de Antwerpse auteur Maurice Gilliams (1900-1982) is niet zo uitgebreid, maar staat bekend als een sterk persoonlijke en meestal weemoedige getuigenis van een gevoelige en introverte schrijver, die in het dagelijkse leven toch ook sociale vaardigheden bezat. Zijn verhalenbundel Oefentocht in het luchtledige verscheen in 1933 en werd in 1937 bij een herdruk uitgebreid met het verhaal ‘De man in de mist’. Gilliams schrijft behoedzaam en zorgvuldig, en is een meester in het scheppen van een nostalgische sfeer, die nog versterkt wordt door de charmante archaïsche taal die hij hanteert.
In dit verhaal komt een man net van een ziekenhuis in de stad, waar hij zijn stervende moeder heeft bezocht. Hij reist met een bus naar een nabijgelegen dorp, waar hij een elektriciteitscentrale moet herstellen. Onderweg komt de bus in een dichte mist terecht en kan ze niet verder rijden. De man zet zijn tocht te voet verder, verdwaalt in een bos en wordt de weg gewezen door eerst een wat vreemde kasteelheer en nadien een boswachter. De gedachten aan zijn stervende moeder en de onwezenlijke sfeer in de spookachtige natuur zijn de aanleiding tot enkele filosofische overwegingen en beschouwingen.
Zoals de rest van zijn oeuvre is ook dit verhaal gedeeltelijk autobiografisch en gedeeltelijk verdichtsel, waarbij hij waargebeurde feiten anders bijeenbrengt of rangschikt, wijzigt of aanvult. Als ik-verhaal is De man in de mist uitstekend materiaal voor een beklemmende monoloog op de planken. De tekst werd uitgegeven bij uitgeverij Bebuquin (in samenwerking met het Toneelhuis) in een systematische en verzorgd uitgegeven reeks. Een initiatief dat enkele jaren geleden werd genomen en hopelijk bestendigd kan worden. [Toon Brouwers]

Het literaire oeuvre van deze auteur is niet zo uitgebreid, maar staat bekend als een sterk persoonlijke en meestal weemoedige getuigenis van een gevoelige en introverte schrijver. Dit verhaal werd in 1937 toegevoegd aan een herdruk van de bundel Oefentocht in het luchtledige (1933). In het verhaal komt een man net van een ziekenbezoek aan zijn stervende moeder. Hij reist met een bus naar een nabijgelegen dorp, waar hij een elektriciteitscentrale moet herstellen. Onderweg moet de man door een dichte mist zijn tocht te voet verderzetten. Hij verdwaalt in een bos en wordt de weg gewezen door eerst een wat vreemde kasteelheer en nadien een boswachter. De gedachten aan zijn stervende moeder, en de onwezenlijke sfeer in de spookachtige natuur, zijn aanleiding tot enkele filosofische overpeinzingen. Zoals de rest van zijn oeuvre is dit verhaal gedeeltelijk autobiografisch en gedeeltelijk verdichtsel. De auteur schrijft behoedzaam en zorgvuldig, en is een meester in het scheppen van een nostalgische sfeer. Als ik-verhaal is dit uitstekend materiaal voor een beklemmende monoloog op de planken.