Geschiedenis van een Amerikaanse dermatoloog met een chronisch recidiverende manisch-depressieve ziekte in de eerste helft van de twintigste eeuw.
Titel
Hij wilde de maan
Auteur
Mimi Baird
Verteller
Ton Rutges  (inlezer) Liesbeth Romijn  (inlezer)
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
He wanted the moon
Distributeur
Brussel: Luisterpunt, 2016
1 cd
Speelduur
7:27
Oorspr. uitgever
Prometheus
Aantekening
Nederlandse stem

Andere formaten:

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 2 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Roerend relaas over geesteszieke vader

Mimi Baird reconstrueert de lijdensweg van haar overleden vader, een man die zijn eigen ziekte analyseerde.

Perry Baird was niet alleen een briljant Harvard-student, een succesvol dermatoloog en echtgenoot en vader van twee dochters, hij was ook manisch-depressief. Vlak na zijn huwelijk, in 1931, kreeg hij de eerste manische aanval waarop hij in een inrichting belandde. Een aantal opnames verder kreeg zijn vrouw het voor die tijd niet ongebruikelijke advies zich van hem te laten scheiden en verder te gaan met haar leven. Dat deed ze en ze zou met haar kinderen, dan 4 en 6, nooit meer over hun vader praten. Dat bleef knagen bij de oudste, Mimi Baird. Pas als ze in de 60 is, puzzelt ze zijn leven in elkaar, geholpen door een dik pakket papieren dat haar vader over zijn ziekte volschreef.

Hij wilde de maan is het roerende en leerzame verslag van een man die zijn leven ziet desintegreren, zijn geest bij tijden verliest, en toch zijn wetenschappelijke instelling bewaart. Hij deed zorgvuldig verslag van het op hol slaan van zijn geest: wat …Lees verder

Perry Baird was een succesvolle jonge arts met een veelbelovend toekomstperspectief. Door een ernstige chronische manisch-depressieve ziekte werden zowel zijn huwelijk, zijn carrière als zijn hele leven in een vroeg stadium geknakt. Dit was vóór de Tweede Wereldoorlog, toen er nog geen psychiatrische medicamenteuze behandeling bestond. Hij was frequent en voor langdurige periodes opgesloten in gevangenisachtige klinieken en werd behandeld met dwangbuizen, koude kompressen en eenzame opsluiting. Hij overleed op 55-jarige leeftijd na een lobotomie in treurige omstandigheden. Zijn dochter Mimi, nu 75 jaar, heeft hem sinds haar zesde jaar nog slechts éénmaal gezien en bleef haar leven lang vol vragen zitten. Ten slotte bleek dat haar vader veel aantekeningen en dagboekfragmenten had geschreven. Deze kreeg zij per toeval in handen en gedurende twintig jaar heeft zij daaraan gewerkt. Nu ligt er een aangrijpend boek voor ons. Zowel over de ellende die haar vader heeft meegemaakt als het zoek…Lees verder

Suggesties