In Big laat Mireille Geus Lizzy, die ook wel Dizzy wordt genoemd, aan het woord. Lizzy is een eenzelvig meisje, dat graag toekijkt vanaf de zijlijn. Voor Lizzy gaat alles om haar heen een beetje te snel. Bovendien kan ze erg moeilijk verwoorden wat ze denkt en wil. Omdat ze zo 'speciaal' is gaat ze naar een 'speciale' school. Vrienden en vriendinnen heeft ze niet. Tot er op een dag een nieuw meisje in het dorp komt wonen: Abigail. Ze is dik en heeft blonde krullen en wil dat iedereen haar Big noemt. Big kiest Lizzy uit om haar vriendin te worden, maar de vriendschap maakt Lizzy tegelijkertijd blij en onzeker. Big is immers een ontzettend bazig kind. Uit angst haar enige 'vriendin' te verliezen, doet Lizzy alles wat Big haar opdraagt. De situatie loopt volledig uit de hand wanneer Big Lizzy betrekt bij een plan om een aantal pesterige jongens uit het dorp te grazen te nemen. Ook al was Big de aanstookster, ze schuift de schuld volledig in de schoenen van Lizzy.

De hoofdstukken waarin Lizzy vertelt over haar vriendschap met Big worden afgewisseld met passages die zich afspelen op het politiekantoor. Als lezer weet je van bij het begin dat er iets ergs is gebeurd, maar de ware toedracht van de gebeurtenissen krijg je pas veel later te lezen. Op die manier weet Mireille Geus een perfecte spanning op te bouwen. Toch vallen niet alle puzzelstukjes helemaal op hun plaats. Zo kom je niet te weten waaróm Big zo'n moeilijk, bazig en gevaarlijk kind is. Haar achtergrond komt nauwelijks aan bod. Bijzonder storend is dat gebrek aan informatie echter niet. De nadruk ligt immers op de gedachten en gevoelens van Lizzy, een personage dat op een zeer treffende wijze door de schrijfster wordt neergezet. Je vóélt hoe Lizzy worstelt om aan de klauwen van Big te ontsnappen.

De schrijfstijl van Mireille Geus is eenvoudig en sober, maar heel accuraat. Met weinig woorden slaagt ze erin veel te zeggen en de lezer te betrekken bij het verhaal van Lizzy. Zonder moraliserend te zijn, toont Geus met dit boek aan dat je niet minder of dommer bent, omdat je anders bent. Er bestaan gewoon verschillende manieren om in het leven te staan. Het volgende fragment maakt dat voor mij op een eenvoudige, maar mooie manier duidelijk: "Mijn moeder zegt vaak: 'Lieverd, je moet meer meedoen. Niet altijd aan de zijlijn kijken hoe anderen leven.' Maar ik vind dat onzin. Vanaf de zijlijn kijken is ook leven. Net zoals mijn oma het altijd erg vindt als ik lang slaap. 'Zonde van je dag,' zegt ze dan. Maar als je droomt leef je ook, maak je dingen mee. Waarom is dat minder waard dan alles wat je met je ogen open kunt meemaken?" Big is spannend, beklijvend en integer. Een aanrader. [Reine De Pelseneer]

Lizzy is licht verstandelijk gehandicapt. Buurtgenootjes negeren of pesten haar, noemen haar 'mongool'. En dan komt Big (Abigail) in de buurt wonen. Zij benoemt zichzelf tot Lizzy's vriendin, maar de verhouding tussen de onzekere en trage Lizzy en de door de wol geverfde Big is volkomen scheef. Big blijkt een verwaarloosd kind te zijn en heeft waar ze ook woonde een spoor van wandaden achtergelaten. Ook Lizzy weet ze mee te slepen in haar agressieve en criminele handelwijze. Het verhaal opent met een brief van Big, waarin gerefereerd wordt aan een dramatische gebeurtenis, precies een jaar geleden. Lizzy vertelt vervolgens wat zich een jaar daarvoor heeft afgespeeld. Het boek is geschreven in korte zinnen en in toegankelijke taal. Toch is het geen eenvoudig boek, door het onderwerp, maar vooral door de keuze van de hoofdpersoon. Identificatie met Lizzy is niet eenvoudig. In de reflectie van Lizy op haar eigen gedrag klinkt (te veel) de volwassen auteur door. De auteur ontving voor haar debuut 'Virenzo en ik' een Vlag en Wimpel*. Een mooi, goed geschreven verhaal, dat waarschijnlijk slechts een klein publiek zal weten te veroveren. Gouden Griffel 2006. Vanaf ca. 10 jaar.

‘Big’ vertelt het verhaal over een vreselijke vriendschap. Lizzy, ook wel Dizzy genoemd omdat ze vaak duizelig is, is een beetje anders. Ze houdt van kijken en dromen. Ze gaat naar een speciale school waar ze haar leren de dingen onder ogen te zien in plaats van haar ogen te sluiten met het idee dat het probleem dan opgelost is. Ze leert ook voor zichzelf opkomen, maar dat gaat nog niet zo goed. Lizzy heeft geen vrienden en wordt gepest door de kinderen in de buurt. Op een dag leert ze Big (Abigail) kennen die net in de buurt is komen wonen. Ze worden vriendinnen. Of lijkt het alleen maar zo? Big sleept haar mee, laat haar dingen doen en zeggen die ze liever niet wil, want Lizzy had haar eigen veilige wereldje om zich heen. Lizzy slaagt er echter niet in de bazige Big te weerstaan en houdt zichzelf voor dat ze nu toch heeft wat ze altijd wilde: een vriendin. Wanneer ze de drie grootste pestkoppen een nachtje opsluiten en de ouders bij de politie klacht neerleggen, doet Big alsof het Lizzy’s idee was. Het geheel escaleert en het verhaal krijgt een dramatisch einde wanneer Big haar dramaleraar levensgevaarlijk verwondt. Doordat het verhaal in de ik-persoon is verteld, vanuit het standpunt van Lizzy, in haar eigen, eenvoudige woorden en in korte zinnen, voel je je als lezer zeer betrokken bij het gebeuren. Er zijn drie verschillende tijdscycli, maar het gehele verhaal is in de tegenwoordige tijd geschreven. Het boek begint wanneer Lizzy een brief ontvangt van Big, die haar een jaar na de gebeurtenissen nog graag eens zou willen ontmoeten. Dan krijg je een lange terugblik op de kennismaking en vriendschap met Big en de gebeurtenissen die Lizzy een rotjaar hebben bezorgd. Regelmatig wordt de verhaallijn onderbroken door scènes op het politiebureau, waar Lizzy wordt verhoord over de details van het fatale plannetje van Big en Lizzy’s deelname daaraan. Het is niet duidelijk wat er juist met de hoofdfiguur, Lizzy, aan de hand is, maar ze weet van zichzelf dat ze ‘speciaal’ is. Een goede karaktertekening maakt het gemakkelijk je in te leven in de psychologie van Lizzy, hoe verward haar gevoelens en gedachten vaak ook zijn. Ze worstelt dikwijls met zichzelf en heel herhenbaar is het denken “ik moet dat zeggen/doen”, maar het dan toch niet (durven) zeggen/doen en er zich achteraf niet goed bij voelen. Langzaam maar zeker krijg je ook meer zicht op de beweegredenen van Big, wat ze vroeger allemaal heeft gedaan en waarom ze zo akelig doet. Een indringend boek over vriendschap en macht, opgebouwd als een onheilspellende en spannende thriller, met schitterend getypeerde personages.