Op het erf van de boerderij waar Hippie met haar ouders woont, staat een pipowagen. Daarin is ze geboren in wat ze zelf benoemt als ‘een mooie tijd’. Toen ze zes werd, droomde ze van een paard, een paard dat de pipowagen zou kunnen trekken, zoals destijds toen ze geboren werd. Maar in plaats van een paard kreeg ze een hond en een kat. De hond, Takkie, kwam van mama; de kat, Tokkie, van papa. Ze hadden niet overlegd over hun keuze, want daar kwam alleen maar herrie van.

Aanvankelijk konden Takkie en Tokkie het goed met elkaar vinden, maar Takkie groeide groter dan verwacht en al snel kwam er herrie tussen beiden. Vooral ’s nachts, wanneer glazen sneuvelden en flessen omvielen. Om aan het kabaal te ontsnappen, besluit Hippie het huis met een rode, onuitwisbare stift in tweeën te verdelen. Kat en hond leven voortaan gescheiden en Hippie bepaalt zelf waar ze haar tijd doorbrengt. Daarbij krijgt ze steun van Opa, haar stille toeverlaat in het kippenhok, die er is als de steen in haar buik te zwaar voelt. Er zijn ook vaak momenten waarop Hippies ouders haar iets willen vertellen, maar elke keer weet Hippie die gesprekken te ontwijken door vragen over vroeger te stellen – een tactiek die haar helpt uit te stellen wat ze niet wil weten.

Voor alerte lezers is het al gauw duidelijk dat de herrie tussen hond en kat meer betekent dan het lijkt. De onuitwisbare scheidslijn die Hippie trekt, symboliseert de breuk die in haar gezin op komst is, een scheiding die zij feilloos aanvoelt, maar niet onder ogen wil zien. Voor jonge lezers die nog niet tussen de regels door lezen, biedt het verhaal genoeg om mee mee te leven. De humoristische en soms absurde situaties maken Hippies wereld licht en herkenbaar. En wanneer ze zich uiteindelijk bij de nieuwe werkelijkheid neerlegt, is de opluchting voelbaar, alsof na lange regen eindelijk de zon weer doorbreekt.

De kleurrijke illustraties bevorderen ook dat leesplezier. Maar net zoals de tekst dat doet, geven ze niet alleen weer wat er in het verhaal gebeurt. Soms tonen ze ook wat je wel voelt maar wat er niet geschreven staat. Zo lijken de overvolle pannen waarin water druppelt naast papa’s bank, het verdriet te verbeelden dat ook in zijn ogen schuilt.

Die gelaagdheid, zowel in woord als beeld, nodigt uit tot samen lezen. Niet alleen om na te denken over wat er werkelijk speelt. Maar ook om stil te staan bij de rake zinnen en verbeeldende taal waarmee Mohana van den Kroonenberg de belevingswereld van een kind dat zoekt naar houvast, op een doorleefde manier wist neer te zetten.

Wat doe je als je gek wordt van de ruzie thuis? Hippie uit Herrie in huis van Mohana van den Kroonenberg weet wel een oplossing. Dan koop je een watervaste stift en deel je het huis gewoon in tweeën. Op handen en knieën kruipt ze met haar stift door de gang, op de nek van haar opa kan ze bij het plafond. Zelfs de trouwfoto van haar ouders neemt ze mee. 'Best feestelijk, dat rood,' vindt Hippie. 'Ze lachen bijna nog blijer dan zonder die streep.'

Aha, haar ouders gaan scheiden, denk je dus. Maar nee, volgens Hippie zit het anders. Het zijn hondje Tak en poes Tokkie die er 's nachts een bende van maken. Ze rennen elke avond achter elkaar aan en dan sneuvelen er wijnglazen. Dus moet Tak voortaan met Hippies moeder aan de ene kant van het huis wonen, en haar vader met de poes aan de andere. Tokkie kan wel op de bank slapen, vindt ze, en Tak kan best zonder keuken - want die kookt toch nooit.

Hippie weet de boel best te regelen, maar ze zit op slot, en niet zo'n beetje ook. Als haar ouders met haar willen praten en komen aanzetten met het gevreesde zinnetje: Moet je eens luisteren, lieverd... Dan kletst ze daar snel overheen met een vraag, of ze doet alsof ze slaapt. Intussen voelt ze die steen in haar buik best - maar wat je niet uitspreekt, dat is er niet.

Mohana van den Kroonenberg houdt Hippies obstinate houding bijna een boek lang vol. Dat is spannend, want je vraagt je steeds af: wordt ze nog een keer wakker? En wat gebeurt er dan?

Van den Kroonenberg is een eigenzinnig schrijfster, die recht uit het kinderhart vertelt. Hippie is net zo onbevangen en ongepolijst als Kos, uit Ik heb mijn zusje kwijtgemaakt - dat hieraan voorafging (en volgens Hippie 'supergrappig' is).

Kos werkt zichzelf in de nesten als hij in een boze bui zijn babyzusje verstopt in het park en haar niet meer kan terugvinden. Hij beseft dat hij een levensgroot probleem heeft, maar lost dat op als een echte zevenjarige. Soms galoppeert hij als een springpaard door het park, dan ineens herinnert hij zich alles weer en raakt hij in paniek.

Ouders kunnen het leven van kinderen flink overhoophalen. Van den Kroonenberg laat je voelen welke impact dat op een kind kan hebben, zonder daar verder een oordeel over te geven. Ze zijn heus lief, Hippies ouders, en ook bezorgd en zo. Maar ze passen niet meer bij elkaar. Ze verwachten dat hun dochter wel meebuigt, maar aan Hippie hebben ze een slechte. Die houdt snoeihard vol.

Hoe Hippie zich ook verzet tegen de nieuwe gezinssituatie, toch went het, gek genoeg. Ook al slaapt haar vader voortaan in de pipowagen, woont haar opa in het kippenhok, en moet ze het stapelbed delen met een nieuwe stiefbroer, na weken van regen schijnt aan het slot toch de zon weer.