Onno Kapteijns liet zestig jaar geleden zijn zwangere vrouw Anna in de steek om aan de andere kant van de oceaan gevolg te geven aan zijn roeping als acteur. Hij werd als eerste Nederlander ooit bekroond met een Oscar voor de beste mannelijke hoofdrol, maar nu is hij ernstig ziek. Om zich in zijn geboorteland te gaan voorbereiden op zijn op handen zijnde dood doet hij beroep op zijn kleinzoon, die hij voorheen nog nooit heeft ontmoet. Jürgen, een beloftevol acteur met een Gouden Kalf op zijn palmares, zal zijn grootvader helpen zijn loodjeslijst te verwezenlijken in ruil voor Onno’s contacten om als acteur voet aan de grond te krijgen in de Verenigde Staten. Het is allemaal niet van harte, want beide heren haten elkaar hartgrondig. Uiteindelijk zijn de elkaar verfoeiende grootvader en kleinzoon op elkaar aangewezen om hun gedeelde familiegeschiedenis en tragiek te ontsluiten, om komaf te maken met de demonen uit het verleden en zo vrede te kunnen hebben met zichzelf en de dood.
Myrthe van der Meer laat Kalf uit de startblokken schieten met Jürgen die zijn ijdeltuiterige grootvader Onno komt ophalen in Schiphol. Bij dit eerste treffen regent het krachttermen en wederzijdse verwijten, en de telgen uit het artiestengeslacht gaan elkaar zelfs fysiek te lijf. De scènes zijn zodanig aangezet, met gechargeerde humor en hyperbolische dialogen, dat je als lezer al te gemakkelijk kan bevroeden dat de geleidelijke toenadering van de twee hoofdpersonages de rest van het boek zal beslaan. Van der Meer kruipt wel eens afwisselend in de hoofden van Onno en Jürgen, maar uiteindelijk zijn het de dialogen die het verhaal naar een climax dienen te stuwen. En hier wringt de schoen. In plaats van wat meer de handelingen van de personages voor zich te laten spreken, wordt alles tot uit den treure toegelicht in de tweespraak tussen Jürgen en Onno.
Grote thema’s worden echter niet geschuwd. Het verhaal gaat fundamenteel over leven en dood en de brokken die goedschiks of kwaadschiks tussenin gemaakt worden. Over hoe het leven vaak anders verloopt dan we zouden willen en hoe de waarheid over dit geleefde leven op verschillende manieren bekeken kan worden. Ondanks alle trammelant bezingt de auteur middels de prestaties van de protagonisten het lof van het leven. Het geheel ontspoort echter door een zoutloze en enigszins voorspelbare plot en personages die te weinig waarachtig aanvoelen.
Wenst u zich alsnog te vergewissen van het schrijverstalent van Van der Meer, dan doet u er wellicht beter aan om te grijpen naar haar debuutroman Paaz, een autobiografisch verhaal over haar verblijf in een psychiatrische instelling. [Frederik Polfliet]

Tweede roman van Van der Meer [pseud. 1983] die debuteerde met ‘Paaz’, een autobiografisch verhaal over haar psychiatrische opname. ‘Kalf’ is fictie en heeft als thema de problematische relatie tussen een grootvader en een kleinzoon. Opa Onno komt na zestig jaar in de VS terug naar Nederland met als laatste wens een toeristische road trip met zijn kleinzoon. Beiden zijn gevierd acteur, opa heeft een Oscar, de kleinzoon een Gouden Kalf. Jurgen haat de man die oma Anna in de steek liet en zelfs niet overkwam na het dodelijke ongeluk van zijn ouders. Vanaf het moment dat hij hem ophaalt (bek)vechten ze met elkaar. Het hele boek lang ruziën ze, er is amper ontwikkeling en de karakters blijven karikaturen. De twee komen niet tot elkaar in de korte tijd die hen nog rest, op wat terloopse gesprekken over het familieverleden na. Het boek is in dezelfde vlotte stijl geschreven als het eerste, maar mist de authenticiteit, psychologische diepgang en originaliteit. De humor heeft plaatsgemaakt voor spot en cynisme. Vrij kleine druk.