In tegenstelling tot heel wat verzamelbundels waarin de samenstellers in hun inleiding of in hun verantwoording pretenderen dat zij uitsluitend meesterwerken van aanstaande of gevestigde Nederlandse en Vlaamse auteurs hebben opgenomen, valt deze nieuwe bundel Vlaamse verhalen op door zijn eenvoud. Hier geen inleiding, geen verantwoording, laat staan dat er een samensteller aan het woord komt. Die eenvoud wordt nog versterkt door de doeltreffende vormgeving van het boek: het hele buitenwerk is blauw geverfd, paginaranden inbegrepen.

In Gelezen en goedgekeurd treft de lezer elf Vlaamse schrijvers in alfabetische volgorde aan. Toegegeven, ook hier zitten gevestigde namen zoals Tom Lanoye, Jef Geeraerts, Leo Pleysier, Kristien Hemmerechts en andere bij.

In heel wat kortverhalen zijn de (hoofd)personages op de vlucht. Zo laat 'De Standaard'-columniste Naima Albdiouni haar personage Faris vanuit een vergeten en weinig opbeurende steeg in Tanger naar Zuid-Spanje vluchten. Na heel wat omzwervingen vindt Faris dankzij zijn vriend en lotgenoot G. werk als klusjesman in Alicante. Om zijn bevrijding uit zijn geestelijke en lichamelijke isolement te vieren heeft Faris, die zich nu F. laat noemen, er niets beters op gevonden om zijn identiteitspapieren achter te laten. Hij heeft zo zijn vrees om gecontroleerd te worden door de politie en om daarna gerepatrieerd te worden eindelijk overwonnen. Minder gunstig vergaat het Etienne de Baerdemaeker in Annelies Verbekes 'Etiennes poging'. De ietwat verlegen jongeman legt via het chatten contact met Nathalie. Ze leren elkaar zo goed kennen dat het verlangen in hen brandt om elkaar te ontmoeten. Nadat ze een vrij romantische afspraak gehad hebben in de winkelstraat, een halve liter wijn en wat kaasblokjes en olijven binnengespeeld hebben en met elkaar naar bed zijn geweest, durft Etienne uiteindelijk de liefde niet aan en slaat voor Nathalie op de vlucht. Kort daarna knoopt hij via de chatroom 'Cybersex' en 'Oost-Vlaanderen' een kort verkennend gesprek aan met een nieuwe cybervlam, Fiona genaamd.

Geestelijke en lichamelijke littekens zijn alomtegenwoordig in Gelezen en goedgekeurd. Er zijn de lichamelijke littekens die in de huid van het zwangere Kaapverdische hoofdpersonage Isabella gekerfd zijn in Tom Naegels' 'Marco'. In zijn autobiografische '27.393' eindigt Jef Geeraerts met een ode aan zijn vitale hart nadat hij zijn heldendaden in het Afrikaanse oerwoud en zijn huidige liefdes bezongen heeft. Tussen de regels door krijgt de lezer het gevoel dat de schrijver dat zelf niet gelooft en vooral te kampen heeft met geestelijke letsels. In Tom Lanoyes 'Het derde huwelijk' zijn het vnl. de gebouwen en steden die littekens dragen. Hoewel het hoofdpersonage er ook niet aan ontsnapt. Bij Kristien Hemmerechts 'Mijn poëtische vrouw' ten slotte loopt de echtgenoot Arne geestelijke littekens op doordat zijn elders wonende vrouw Anne hem op een dubbelzinnige manier benadert. Anne gijzelt haar echtgenoot en een hele resem andere mannen met fax en gedichten. Het is Anne, die zodra ze gelukkig dreigt te worden, telkens opnieuw de benen neemt en zich achter haar faxtoestel verschanst. Door dit kat-en-muisspel van geven en van nemen knapt er iets in Arne.

Het zijn niet allemaal melancholische verhalen geworden waarin de personages zware lasten dragen. Het bewijs hiervan is Dimitri Verhulsts geestige 'Houcwègne', een fictief dorpje dat in sterke mate de sfeer van de Ardennen oproept. Een dorp waar er amper meisjes geboren worden doordat 'het verdorven zaad van dronkaards de kracht verliest iets schoons te produceren'. Wijlen Meneer Pottier, de echtgenoot van Mevrouw Larouge, was er meerdere malen getuige van hoe de dronkaards als Emmaüsgangers naar hun hogergelegen dorp Houcwègne strompelden. Dimitri Verhulsts verhaal is sprankelend vol humor en leuke personages. Dat de Vlaamse letteren vitaal en authentiek zijn, trekt wellicht geen enkele lezer van Gelezen en goedgekeurd in twijfel. Dit is een spetterende mature verhalenbundel om te koesteren. [Nicolas Verscheure]

Deze bundel bevat elf nieuwe verhalen van bekende en minder bekende Vlaamse auteurs: Naima Albdiouni, Herman Brusselmans, Jef Geeraerts, Kristien Hemmerechts, Tom Lanoye, Tom Naegels, Leo Pleysier, Anne Provoost, David van Reybrouck, Annelies Verbeke en Dimitri Verhulst. De verhalen zijn willekeurig gekozen en er is ook geen inleiding over waarom deze geselecteerd zijn. Kenmerkend is de somberheid. Het maakt het lezen van sommige verhalen een worsteling. Ook omdat ze soms een nogal afstandelijke toon hebben. Maar daarnaast zijn er ook zeer leesbare verhalen, zoals dat van Annelies Verbeke over een jongen die via een internetdate van zijn eeuwige falen afkomt. Niet alleen dit verhaal beschikt over een goede spanningsboog, ook bijvoorbeeld dat van Kristien Hemmerechts en Leo Pleysier, een van de beste verhalen in de bundel. Een verrassing was het prozadebuut van David van Reybrouck, over een jonge weduwe die jaarlijks haar mans sterfdag met haar gewezen schoonfamilie doorbrengt en dit jaar zwanger is van haar nieuwe liefde. Bijzondere vormgeving; geheel blauw, inclusief de paginaranden. Kleine druk.