Nicholas Evans is de auteur van De paardenfluisteraar, een bestseller waarvan meer dan tien miljoen exemplaren verkocht werden. Met zijn vierde roman bewijst de schrijver dat zijn succes niet toevallig is, want het is een verhaal dat boeit, ontroert en geloofwaardig blijft door levensechte personages met al hun zwakheden, maar ook kwaliteiten.

Het keerpunt begint als een thriller: twee skiërs vinden bij toeval het lijk van een jonge vrouw, vastgevroren in het ijs van een riviertje in een afgelegen berggebied in Montana. Net zoals in zijn andere romans zal de prachtige, maar niet meer ongerepte natuur van deze staat in het Amerikaanse Westen, een belangrijk element blijven in het verhaal. De doodsoorzaak blijft onbekend, wel wordt het slachtoffer vrij vlug geïdentificeerd als Abbie Cooper, reeds meer dan drie jaar op de vlucht, want gezocht door de FBI voor moord en ecoterrorisme. De veelbelovende idealistische studente, een meisje uit een liefhebbende, rijke familie is op een kwetsbaar moment onder de invloed gekomen van een charismatische man, die haar overtuigt dat de normen en waarden waarmee ze opgegroeid is, verkeerd en moreel verwerpelijk zijn.

Via flashbacks wordt het verhaal verteld van Abbies familie, van het huwelijk van haar vader en moeder dat na twintig jaar eindigt met noodlottige gevolgen voor hun dochter en, in mindere mate, ook voor hun zoon. Ben, een succesvol architect in New York, is voor zijn kinderen steeds de beste vader die ze zich hadden kunnen wensen geweest en lang probeerde hij een goede echtgenoot te blijven. Op zijn vijftigste ontmoet hij echter een schilderes, die de katalysator van zijn vertrek uit een vastgelopen huwelijk wordt. Zijn vrouw Sarah en de kinderen reageren heftiger dan hij verwachtte en ieder verwerkt het verdriet op zijn manier. Zijn puberzoon zondert zich af, zijn nogal ontoegankelijke en koele vrouw wordt bitter en zijn dochter, eerstejaarsstudente aan de universiteit van Montana, zal door de woede op haar vader een destructief pad volgen.

Het keerpunt is vooral het altijd pijnlijke verhaal van ouders die hun kind jong verliezen en achterblijven met hun schuldgevoel: "gescheiden door duizenden kilometers en door een ander soort afstand die nog veel groter was, snikten ze samen, maar allebei alleen, om het jonge leven dat ze samen hadden voortgebracht en waarvan ze samen hadden gehouden, maar dat ze ieder afzonderlijk hadden verloren". Nicholas Evans vertelt stijlvol over fouten die ouders en kinderen maken, over beslissingen die eerlijk genomen worden maar waarvan de gevolgen onvoorzien zijn, over liefde en pijn in een gezin, over emoties, zonder te vervallen in valse sentimentaliteit of moraliteit. [Julien Schmit]

Twee verhaallijnen komen in dit boek samen. Allereerst die van Benjamin en Sarah Cooper, die hun huwelijk na 23 jaar zien mislukken. De tweede lijn gaat over hun dochter Abbie. Door de scheiding van haar ouders raakt zij haar houvast kwijt. Ze krijgt een sombere kijk op het leven en sluit zich aan bij een radicale milieugroep die doet aan ecoterrorisme. Een mislukte actie waarbij een dode valt, heeft tot gevolg dat Abbie, samen met haar vriend, door de FBI wordt gezocht. Ze lijkt onvindbaar, maar dan ontdekken twee skiërs het lijk van een jonge vrouw, vastgevroren in het ijs. Een verhaal dat blijft boeien tot het eind. Het kent mooie natuurbeschrijvingen, maar ook de beschrijvingen van de diverse karakters zijn goed uitgewerkt. De Britse schrijver (1950) debuteerde met ‘De paardenfluisteraar’ (1995) en schreef vervolgens ‘Wolvenlus’ (1998) en ‘Rookspringer’ (2001). Voor een grote lezerskring. Paperback; kleine druk.