De anonieme ikverteller gaat na een hoofdstuk in het heden (toekomst?) terug naar het verleden. Hij beschrijft zijn jeugd, school, vrienden, militaire dienst, oorlog, vernietiging, overleven etc. Dit is het weergaloze debuut van deze auteur. Het is niet te hopen dat hij hiermee zijn kruit verschoten heeft. Wat een vuurwerk: een taalfeest waarop stijlfiguren, woordsoorten/groepen, ideeën, filosofen en clowns gasten zijn. Lange zinnen, korte zinnen, breedsprakig en humoristisch of kort en snel, al naar gelang de situatie. Het doet wel eens denken aan Sterne's Tristram Shandy in wijdlopigheid en afstandelijke humor. Af en toe laat hij een naam vallen die zijn belezenheid of iets anders moet aantonen: de hoofdpersoon ging naar Jarndyce University - mogelijk een hint naar Dickens' 'Bleak House'? Op p. 205: '... this nice little bush war has gone global', mag je daar kritiek op Amerikaanse inmenging in Azië van maken? Dat is nog maar mager vergeleken bij de invloed van Noorse mythologie, 'Lord of the rings' en Harry Potter etc. (materialisering van gedachten etc.) Behalve dat: Aziatische vechtkunst (ninja's) maar ook liefde en trouw. Een snoepwinkel vol toverballen waarvan de kleuren telkens veranderen. Royale pocket; kleine druk, krappe marge.