Boek Nederlands

Mijn jaar van rust en kalmte : roman

Ottessa Moshfegh (auteur), Tjadine Stheeman (vertaler), Lidwien Biekmann (vertaler)

Mijn jaar van rust en kalmte : roman

Ottessa Moshfegh (auteur), Tjadine Stheeman (vertaler), Lidwien Biekmann (vertaler)
Als een jonge vrouw wordt ontslagen door de galerie in New York waar ze werkt, besluit ze om een jaar thuis te blijven en zo haar leven weer op orde te brengen.
Titel
Mijn jaar van rust en kalmte : roman
Auteur
Ottessa Moshfegh
Vertaler
Tjadine Stheeman Lidwien Biekmann
Taal
Nederlands
Oorspr. taal
Engels
Oorspr. titel
My year of rest and relaxation
Uitgever
Amsterdam: Hollands Diep, 2018
237 p.
ISBN
9789048846047 (paperback)

Ook in de collectie als:

Boek: Nederlands, Engels
E-boek: Nederlands
Braille: Nederlands

Beschikbaarheid in Vlaamse bibliotheken

Meer dan 200 keer in Vlaamse bibliotheken

Besprekingen

Comateus de knal tegemoet

Een jonge vrouw weigert nog langer wakker te zijn in het navelstaarderige New York van 2000. Dus gaat ze slapen, tot de aanslag op de Twin Towers haar wakker maakt.

Elf jaar geleden schreef Don DeLillo Falling Man, een roman waarin een performancekunstenaar een man speelt die op 9/11 uit een van de Twin Towers naar beneden springt met de bedoeling zijn publiek te begeleiden bij het verwerken van de aanslagen. Het was geen geslaagd boek, was zo ongeveer iedereen het eens, een beetje te gezocht en niet overtuigend. Misschien was er gewoonweg nog niet voldoende tijd overheen gegaan om een echt goed boek over de betekenis van 9/11 te schrijven, opperden een paar critici. En misschien zou dat boek trouwens niet echt over de aanslagen gaan, meenden anderen dan weer, maar wel over de tijd waarin ze plaatsvonden.

Ottessa Moshfeghs Mijn jaar van rust en kalmte, dat eindigt met de zin 'Een mens, een vrouw die het onbekende tegemoet duikt en klaarwakker is', zou wel eens dat boek kunnen zijn.

In een lange flashback vertelt het vrouwelijke hoofdpersonage van die roman hoe ze in de zomer van 2000 beslist om een jaar te slapen. Ze gaat naar de…Lees verder

De gemene slaapster

Roman. Hoe ver kan een lezer zijn vermogen tot empathie oprekken? Het is de ultieme vraag die de Amerikaanse schrijfster Ottessa Moshfegh stelt met haar nieuwe roman.

In het geval van seriemoordenaars is het makkelijk: we lezen en huiveren, leven liever niet met hen mee. Maar hoe zit het met personages die gewoon ronduit irritant zijn? Moet je geduld opbrengen, misschien zelfs begrip, voor iemand als het hoofdpersonage in Mijn jaar van rust en kalmte? Deze lezer had het er af en toe knap moeilijk mee.

De naamloze verteller, voormalig werknemer in een kunstgalerie, is een vrouw met een riante flat aan de Upper East Side in Manhattan. Over geld hoeft ze zich geen zorgen te maken; de erfenis van haar ouders is substantieel. Ze is een uitzonderlijke schoonheid, vergelijkt zichzelf zowel met Sharon Stone als met de jonge Lauren ­Bacall. Haar intelligentie is niet zichtbaar en dat stoort haar. Mensen doen aardig op een onzekere manier, geïntimideerd als ze zijn door haar uiterlijk.

De vrouw wil haar leven tijdelijk bevriezen. 'Ik neem gewoon een tijdje vrij', zegt ze. Ze leeft op een cocktail van pillen zodat ze bijna de hele ti…Lees verder

Een vrouwelijke Oblomov

Een geprivilegieerde vrouw in het New York van 2000-2001 brengt een jaar lang slapend door. Rond haar weet de dwarse Amerikaanse auteur Ottessa Moshfegh een intrigerende roman te bouwen.

Ze is jong, extreem knap, rijk en woont in Manhattan. De naamloze hoofdpersoon van Mijn jaar van rust en kalmte heeft alle privileges aan haar kant staan, en toch wil ze ontsnappen aan haar leven in de New Yorkse kunstwereld. Met behulp van een enorme berg slaapmiddelen, verkregen op recept van een warrige psychiater, brengt ze een heel jaar slapend door. Soms, als ze half-wakker is, komt haar 'beste' vriendin langs, die ze het liefst vernedert, en af en toe een ex, voor wie ze ook weinig vriendelijke woorden heeft. Wanneer ze wakker wordt, blijkt ze van alles te hebben gekocht: vreemde outfits, tien bakken Chinees afhaalvoedsel.

Het uitgangspunt van de nieuwe roman van de Amerikaanse Ottessa Moshfegh is op zichzelf al een protest. Een boek over de existentiële angst en first world problems van een in alle opzichten bevoordeeld personage: wie zit daar nu nog op te wachten? De wereld staat in brand, girl. En toch schreef Moshfegh, wier handelsmerk onuitstaanbare personag…Lees verder

Mijn jaar van rust en kalmte

Eerste zin. Telkens als ik wakker werd, overdag of ’s nachts, schuifelde ik door de lichte marmeren centrale hal van mijn flat naar de hoek van de straat, waar een buurtwinkel was die nooit dichtging.

Ambien, Solfoton, Valium, Xanax, lithium, Haldol, Noctec, Neuroproxin, Silencior, Nembutal: ze heeft ze allemaal geprobeerd maar de slaap wil niet komen. Soms dommelt ze een paar uur weg terwijl ze in haar luxeappartement oude VHS-banden bekijkt (liefst films met Whoopie Goldberg of Harrison Ford) maar eens echt goed uitslapen lukt niet.

Ze blijft naamloos, deze hedendaagse New Yorkse versie van Doornroosje. Nadat haar prins haar verlaten heeft en haar ouders overleden zijn, heeft ze besloten een jaar knock-out te gaan. Fuck de buitenwereld, fuck de ratrace, fuck meedoen. Op aanraden van haar psychiater annex kwakzalver Dr. Tuttle begint ze te experimenteren met Infermiterol, een Duits geneesmiddel dat haar drie dagen aan een stuk onder zeil brengt. Het levert haar slaap maar ook black-outs op: soms bestelt ze in haar slaap online lingerie, soms blijken haar nagels gemanicuurd, soms staat haar koelkast vol afhaalchinees. Tussendoor krijgt ze nog bezoek van haar hardnekkige v…Lees verder

In de herfst van 2000 wordt een vijf jaar eerder aan Columbia afgestudeerde, nooit bij naam genoemde jonge kunsthistorica ontslagen door een galerie in New York om haar toenemend pillengebruik. Ze vindt dat ze een jaar rust en ontspanning nodig heeft om haar leven weer op orde te krijgen. Op het oog heeft ze alles: ze is knap, goed opgeleid en met de erfenis van haar overleden ouders kon ze een mooi appartement in New York kopen. Toch is ze niet gelukkig, haar ex-vriend Trevor ziet ze af en toe, net als vriendin Reva op wie ze veel kritiek heeft. Met de pillen die ze van slechte psychiater krijgt, wil ze rust, die weinig lijkt te brengen, maar een project van kunstenaar Ping Xi, die ze kent uit de galerie, brengt haar terug bij zichzelf. In het werk van de Amerikaanse auteur (1981), wier tweede roman ‘Eileen’* werd genomineerd voor de Man Booker Prize 2016, staat zwarte humor centraal. Ook deze uitstekend geschreven, mooie derde roman, die een somber beeld lijkt te geven van de hoofdp…Lees verder

Zomaar ongelukkig

In 'Mijn jaar van rust en kalmte' besluit de vertelster een jaar te gaan slapen.

'O, slapen. Er was niets wat me zóveel plezier gaf, zóveel vrijheid, de kracht om te voelen, te bewegen, te denken, te fantaseren, op veilige afstand van de ellende van mijn wakende bewustzijn.'

Vermoedelijk zijn veel mensen het eens met de naamloze hoofdpersoon van 'Mijn jaar van rust en kalmte'. Ik wel, in ieder geval - er zijn tijden geweest dat kunnen slapen mijn grootste ambitie was. De vertelster van Ottessa Moshfeghs nieuwe roman maakt dat voornemen concreet. In plaats van door te modderen in haar New Yorkse twenty something-leven, met een baan onder haar niveau, een ongelijkwaardige relatie en sowieso eigenlijk niemand om werkelijk iets mee te delen, besluit ze een jaar te gaan slapen. Ze regelt medicatie en begint. Haar doel: een nieuw mens worden. Daarvoor wil ze best 'riskeren het loodje te leggen'.

Suïcidaal is deze jonge vrouw niet. Daarvoor heeft ze te weinig verwachtingen van de dood, sinds ze haar moeder zag overlijden. 'Ze zag er ni…Lees verder